روح کودکی

کودک که باشی، روحت همچون پرنده‌ای سبک‌بال است؛ رها از قفس تنگ و پر زرق‌وبرق این دنیا و خوشی‌های زودگذرش. شب که تن در بستر خواب آرام می‌گیرد و روح بال‌هایش را باز می‌کند؛ این پرواز، از فریب شیطان و دست‌برد روزگار به دور است و به حقیقت ناب عالم معنا نزدیک‌تر.

روزهای کودکی از خاطرم می‌گذرند؛ هنگامی که در کلاس درس، ورق‌های کتاب دینی به خاک غریب بقیع رسیدند. به آن مقبره‌های خاکی، بی‌شمع و بی‌چراغ. ذهن کودکانه‌ی من از هر پیش‌فرض و دانشی خالی بود اما آن رویای صادقه هرگز از خاطر و جانم نخواهد رفت.

شبی روح کودکی‌ام مرا به حریم خاکی بقیع کشاند. سه مزار غریب، آرام و بی‌نام‌ونشان در سکوت سنگین شب خوابیده بودند. ناگهان صدایی در آن فضای روحانی طنین‌انداز شد؛ صدایی زلال و آشنا که قبرها را به من نشان می‌داد و صاحب آن‌ها را معرفی کرد: آرامگاه مطهر مادر سادات، حضرت زهرا (س) و امام باقر و امام صادق (علیهماالسلام).

امروز اگرچه مزار بانوی آب و آینه در زمین مدینه بی‌نشان است، اما در عمق جان و آیینه‌ی روح ما، نشانی عظیم، سوخته و جاودانه از او به یادگار مانده است.

دست دل را به دامان کرمش دخیل می‌بندیم باشد که در این دنیا به سیرت و حقیقت فاطمی زندگی کنیم.

#به_قلم_خودم
#نقد
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری

سفره‌دار فاطمیه

چشم‌هایم دوباره به راه است؛ غریبانه آمدن کسی را به تماشا نشسته.

در این روزگار که طعم تلخ غفلت گلویمان را می‌‌فشارد پناه دل‌های بی‌قرار، مهدی(عج) است.

فاطمیه که می‌شود، آسمان دل‌ها ابری و چشمان زمین بارانی است. یاد درد و غربت زهرا (س)، شانه‌های دلتنگ ما را می‌لرزاند. در این کوچه‌پس‌کوچه‌های انتظار، آدم بیشتر از همیشه به یاد فراق می‌افتد و زمان غصه‌دار می‌شود.

ای سفره‌دار فاطمیه! لحظه‌ای چشم دلمان را باز کن تا لاله‌زار فاطمیه را تماشا کنیم. بیا و روزی دست عنایت بر سر این سینه‌زنان بکش و روی ماهت را به این چشم‌های منتظر نشان ده ای نگار فاطمیه!
#نقد
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری
#رها_نویسی

رقص رنگ‌ها

روزهای کودکی چقدر دل انگیز بود؛ زمانی که ساعت‌ها در کنار سینی بازی خیره به رقص رنگ‌ها و چرخش فرفره‌ها می‌نشستیم. همه‌ی دنیا در آن چرخش کوچک خلاصه شده بود و ما از روزگار بی‌خبر بودیم..

امروز در میان تلاطم روزگار و در گیرودار مواجهه با رنج‌ها و گذر عمر، باید مثل آن فرفره در لحظه بگردیم؛ بی‌هراس از فردا و رها از دغدغه‌ی آینده تا بتوانیم معنای زندگی را در جست‌وجوی لذت‌های کوچک پیدا کنیم.

#نقد
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

صدای مادری

سال‌های نخست طلبگی بود؛ روزهایی که هنوز الفبای روضه‎‌خوانی را در گوش‌هایم زمزمه کرده بودند. هر کلامی که از دهان می‌آمد، با لرزشی از هیجان و استرس همراه بود. ایام فاطمیه بود و عمه‌ام، طبق رسم همیشگی، مجلسی برای روضه برپا کرده بود. این بار نگاه‌ها به من بود؛از من برای روضه خوانی دعوت شده بود.

در ابتدا مسئولیت بر دوشم سنگینی می‌کرد، اما وقتی مجلس شروع شد همه چیز در سادگی و بی‌آالایشی معنوی غرق شد. از وعظ‌های کوتاه شروع کردیم و با زمزمه‌های زیارت عاشورا، فضای خانه را با عطر عشق به حسین (ع) پر کردیم. در پایان، دعاهای آشنایی را که همیشه در پایان مجالس عزاداری جاری می‌شود با دلی شکسته خواندیم.

ناگهان صدایی از میان جمعیت بلند شد.مادری با لحنی آمیخته به رنج و بی‌قراری به من گفت: «برای رزمندگان اسلام دعا نکردی؟»

وقتی به سراغش رفتم، چشم‌هایش داستان دیگری داشت. او مادری بود که سه پسر داشت؛ سه جان‌فدایی که در سه رسته و در سه گوشه از پهناور ایران، در خدمت میهن بودند. آن روزها، صلح بر خاک ایران حاکم بود و خبری از صدای موشک‌ها نبود، اما می‌دیدم که دل مادران، حتی در زمان صلح هم در تب و تاب است.

ما نباید از یاد ببریم که دعا، پلی است میان قلبی که در جبهه می‌لرزد و دلی که در خانه دعا می‌کند. چه در روزهای جنگ و چه در روزهای صلح، خواستن نصرت برای رزمندگان، تنها طلب پیروزی نیست؛ بلکه تلاشی است برای آرامش دل‌های بی‌قرار مادرانی که تمام هستی‌شان را در مرزها گذاشته‌اند.
#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

خط‌خطی

او دیر به کلاس رسید. روی صورتش لایه‌ای از کرم‌های درمانی برای پنهان کردن یک فاجعه مالیده شده بود. اضطراب از چشمانش می‌بارید. وقتی علت را پرسیدم با صدایی لرزان، از غفلتی گفت که ردپایش را بر پوست صورتش نشانده بود.؛ لکه‌ای کوچک و تیره که اکنون تمام دنیای او را تسخیر کرده بود.

او هر روز، ساعت‌ها در برابر آینه می‌ایستاد؛ با دقتی وسواسی هر کک‌ومک و هر لکه‌ای را وارسی می‌کرد. از این پزشک به آن متخصص می‌رفت و با اضطراب، داروهای گوناگون را امتحان می‌کرد به امید آنکه شاید این لکه‌ی ناخوانده ازبین برود. اما افسوس که هرچه بیشترتلاش می‌کرد، آن لکه تیره‌تر می‌شد انگار بر مرکزش پافشاری می‌کرد و آرامش و اعتمادبه‌نفسش را ذره‌ذره می‌بلعید.

کاش ما انسان‌ها همان‌قدر که در تکاپوی ترمیم پوست و ظاهرمان هستیم در پی درمان باطن هم بودیم. کاش از لکه‌های پراکنده‌ی گناه بر لوح دلمان نیز واهمه داشتیم. کاش برای پاک کردن سیاهی‌های روحمان، این‌گونه بی‌قرار و مضطرب بودیم پیش از آنکه روزگار به سر آمده باشد و مرگ پیش از توبه ما را در آغوش بکشد و با دلی سیاه وخط‌خطی‌شده در برابر خدا رها کند.
#نقد
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

بیانیه‌ی سکوت

شب بود و سکوت. علی (ع) در میان تاریکی شب همسر جانبازش را غسل می‌داد. قطرات آب همچون قطره‌ی اشکی بود که از چشم آسمان می‌ریخت. بچه‌ها آستین به دهان گرفته بودند. صدای ناله‌ی آن‌ها طنین درد بود اما آن‌ها می‌دانستند که اگر صدای گریه‌ی فرزندان زهرا (س) به گوش دشمن برسد، دشمن در میان خنده‌هایش پیروز خواهد شد. بچه‌ها ناله‌ها را در سینه‌ها حبس کردند. دفن شبانه یک بیانیه بود؛ بیانیه‌ای از جنس برائت. اهل بیت رسول خدا (ص) با مخفی کردن پیکر مطهر، نشان دادند که ولایت حتی در تاریکی شب و در میان غصب، همچنان پابرجاست و بر دشمن پیروز است. تاریخ به ما آموخت که در سخت‌ترین شرایط، نباید دست به دامان دشمن شد و نباید اجازه داد صدای درد و رنج ما، طبل شادی دشمن شود.

رنج‌ها عمیق است؛ از شهدای راه حق تا خستگی‌های روزمره‌ی زندگی در سایه‌ی ظلم. نباید اجازه داد که این رنج‌ها ابزاری برای شادی دشمن شود. وقتی ما از فشارتحریم‌ها یا سختی‌های معیشتی، با زبان ضعف و ناامیدی سخن می‌گوییم در واقع همان کاری را می‌کنیم که دشمن آن زمان می‌خواست.امروز که ما با طوفان تحریم‌ها، فشار اقتصادی و سختی‌های روزگار دست و پنجه نرم می‌کنیم، باید یادمان باشد که امام (ع) و فرزندانش چگونه در اوج رنج، عزت خود را حفظ کردند.

ما باید آستین به دهان بگیریم اما نه برای پنهان کردن حقیقت بلکه برای پنهان کردن ضعف در برابر دشمن. باید با ایستادگی و سربلندی نشان دهیم که دردها و سختی‌ها نمی‌تواند اراده‌ی ما را در مسیر ولایت خم کند.

#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

شربت برفی

امروز زمان در چشم من کُند و آرام می‌گذشت. به ساعت که نگاه می‌کنم باری از کارهای خانه و درس را به سرانجام رسانده‌ام. هوا نیمه‌ابری است و دل من در نسیم نم‌نم پاییز پر می‌کشد به سال‌های دور کودکی. روزگاری که با آمدن پاییز، زمین گیسوانش را سپیدپوش می‌کرد و آسمان بی‌دریغ می‌بارید. برف آنقدر زیاد می‌آمد که تا نیمه‌ی دیوارهای خانه‌ها بالا می‌آمد.

ما بچه‌ها در خانه‌ی بابابزرگ گرد هم جمع می‌شدیم. ساعتی که می‌گذشت از زیر کرسی آتشین و به دور از چشم بزرگ‌ترها فرار می‌کردیم و خود را به حیاط و کوچه می‌رساندیم. برف همچنان می‌بارید و ما با دست‌های یخ‌زده، خانه‌های برفی می‌ساختیم؛ همچون اسکیموها و مردم دیار قطبی. ساعتی بعد وقتی تاب و توان ماندن در سرما را از دست می‌دادیم، به زیر کرسی پناه می‌آوردیم . بوی دود زغال و گرمای دل‌پذیر کرسی، دست‌های منجمدمان را جان دوباره می‌داد.

دره‌ای در گوشه‌ی شرقی روستا بود که در ارتفاعات بالا، همیشه پر از برف می‌ماند. اهالی روستا برای آوردن برف و درست کردن شربت شیره‌ی برفی راهی آنجا می‌شدند.

یک روز سهم من از آن برف تمیز و پاک دور از روستا، همان شربت خنک و شیرین برفی بود که طعمش هنوز زیر دندان خاطره‌ها مانده است.بعضی مزه‌ها فقط مزه‌ی خوراکی‌ها نیستند؛ طعم روزهایی‌اند که دیگر بازنمی‌گردند. شربت برفی برای من مزه‌ی کودکی است؛ مزه‌ی برف‌های سپید، گرمای کرسی و جمع صمیمی خانواده.
#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

زلال بی‌کران

دنیای کودکی سرزمینی بکر و معصومانه‌ است؛ باغی سرسبز از رویاها که در آن شکوفه‌‌ها لبخند می‌زنند و نسیم، قاصدکی از آرامش را به ارمغان می‌آورد. خاطرتان هست؟ همان روزهایی که در کوچه ‌پس‌کوچه‌های انیمیشن‌های رنگارنگ گم می‌شدیم؛ جایی که نان‌های باگت فانتزی روی میز ساده کارتون‌ها بوی زندگی می‌داد و جنگل‌های انبوه و پرآب و زیبا پناهگاهی امن برای دل‌های کوچکمان بود. دنیا در چشم‌های ما آینه‌ای زلال از کمال، لطافت و آرامش بود.

اما افسوس که گاهی سایه‌ی بی‌تدبیری آدم‌بزرگ‌ها، این بهشت معصومانه را تیره و تار می‌کند. گاهی پدر و مادرها با ناآگاهی، با رفتارها و کشمکش‌های زیاد، امنیت این حریم امن را می‌شکافند و رنج و غم را به جای محبت به گهواره‌ی کودکان تزریق می‌کنند.

تلخ‌تر اینکه، طوفان مسموم رسانه‌ها و فضای مجازی بدون حصار همچون غباری تیره روی این زلال بی‌کران می‌نشیند. هجوم زودهنگام انحراف‌های جنسی، قرار گرفتن در فضای خصوصی بزرگسالان، کودک را پیش از موعد رهایی، درگیر چنگال خود می‌کند. در این صورت بلوغ زودرس، همچون خزان زودهنگام به جان این شکوفه‌ها می‌افتد و آشفته‌بازاری از اضطراب را در ذهن و روح طراوت‌یافته‌ی کودکان به یادگار می‌گذارد.

کودکان امانت‌های الهی در دست ما هستند؛ پاسدار حریم معصوم آن‌ها باشیم قبل از آنکه غبار این زمانه آینه‌ی شفاف جانشان را غبارآلود کند. مراقب دنیای زلال کودکان باشیم.

#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری