شب شهادت حضرت رقیه (س) در شام،شام غریبان واقعی کاروان کربلاست.
تمام غریبان اگر دفتر خاطرات همراهان این سه ساله را بخوانند، غریبی خود را فراموش میکنند…..
رقیه جان!
سر بابا را چطور نشانت دادند؟
وقتی سر بابا را دیدی چطور نگاه میکردی؟
به کجای صورت بابا خیره شده بودی؟
وقتی چشمان کوچکت به رگهای بریده گلوی بابا افتاد ،چه کردی؟
چشمانت چند دقیقه توانست بابا را مهمان کند؟
وقتی با بابا حرف می زدی اطرافیانت چه میکردند؟
چشمان عمه زینب (س) به کجا دوخته شده بود؟
وقتی روی زمین افتادی آیا اطرافیان فرصت پیدا کردند مقداری آب به لبان خشکیده ات برسانند یا نه همچون بابا با لب تشنه جان دادی؟
آیا اطرافیان سر بریده بابا را می بوسیدند یا روی جسد بی جان تو عزاداری می کردند؟
بالاخره این بدن سه ساله را چطور غسل دادند؟
چند جای بدنت رقیه سه ساله همچون مادرت فاطمه (س) زخمی و کبود شده بود؟؟؟
یا رقیه….
دست من و دامان تو…
درد من و درمان تو…

دل بهونه گرفته

کجا لونه گرفته ؟؟

مرغ دلم  تومحنت، آشیونه گرفته

ای محبتت،آب و دونه دل من

روی گنبدت ،آشیونه دل من

دلم مثل کبوتر،گرفته از شما پر

میخواد زبون بگیره،بگه غریب مادر!

جان مادرت از تو ایوون طلا ،بال و پر بده تا برم به کربلا

اشکها مثل ستاره رو صورتها میباره

چون حرمت همیشه بوی مدینه داره

یا امام رضا !حج فقرا توئی

هم مدینه، هم اوج کربلا توئی

توحرمت همیشه ،دل میشه،مثل شیشه

هیچ کسی دست خالی ،از اینجا رد نمیشه

یا امام رضا! درد ما رو میدونی

یا امام رضا !روتو برنگردونی

نویسنده: کوثر نهاوند،(مهاجرإلی الله بِشِهابِ قبس)

ای دوست!!!!

تو همان شقایق معروف شعر خوب سهرابی!!!

تا تو هستی  زندگی باید کرد!!!

برای قلب مجنونم بخوان یک آیه از عشقت!

سراسر سوره مهری ….

که نازل گشته ای بر دل…