عکسهای رهبری
حقیقت در قاب هزاررنگ
هر زمان که قاب جادویی هزاررنگ تلویزیون، چهره‌ی هنرمندان را نمایش می‌داد، غالباً بازیگران می‌گفتند: “شخصیت ما با نقشی که ایفا می‌کنیم، فرسنگ‌ها فاصله دارد.” شاید می‌خواستند با این حرف‌ها مهارت و هنر خود را نشان دهند و بگویند که در میان پرده و صحنه، بین خود واقعی و نقش نمایشی، مرزی استوار است؛ یا شاید می‌خواستند بگویند که نمی‌توان با نقش ساخته‌شده، پیوندی عمیق و اثرگذار برقرار کرد.
اما در بین هنرمندان، کوروش زارعی پدیده‌ای متفاوت بود. او در سریال یوسف پیامبر(ص) با ایستادگی در صف حق و جدا شدن از پیوند باطل برادران، مسیر هدایت را برای آنان هموار کرد. او مرز میان هنر و حقیقت را در خود از بین برد و هم در پهنه‌ی سینما و هم در سپهر واقعیت، خود را سربازی از سربازان رهبر شهید و مخلص مسیر امام زمان (عج) می‌دانست. او بود که ثابت کرد می‌توان در اوج هنرمندی، بین نقش و عقیده پلی از جنس ایمان زد؛ طوری که حقیقت وجودی انسان با نقش‌ها همراه و یکپارچه شود.
#به_قلم_خودم
#نقد
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری
وِلاگ حقیقت
دنیای امروز، دنیای نمایش است. اینترنت را که روشن می‌کنید با سیلابی از اعلان‌ها روبرو می‌شوید: مشاورهای زیبایی، جشن‌های تولد در هتل‌های لوکس و ولاگ‌هایی که با موسیقی‌های پرزرق‌وبرق، شکوه میزهای پر از غذا را به رخ می‌کشند. در این دنیا، زن بودن یعنی چقدر دیده شدن؟ و چقدر درخشش داشتن؟ زیبایی، یعنی آرایش بی‌نقص و نمایش دارایی‌ها.
اگر نگاهی به طرف دیگر واقعیت بیندازیم، با جهانی متفاوت روبرو می‌شویم؛ جهانی که در آن عظمت در سادگی و جذابیت در ایثار است.
فاطمه (س) او که مهد مدیریت زنانه و سیاست اخلاق بود، به جای خودنمایی، در خدمت حقیقت بود. او در خانه‌ای زندگی می‌کرد که در آن فروتنی بر تبرج پیشی داشت. زنی که پس از زیباترین جشن عروسی، با لباسی ساده و کهنه، نشان داد که اصالت در روح رها از تعلقات است. نان‌هایی که او با دستان کارکرده تهیه می‌کرد برای نمایش در ویترین زندگی نبود بلکه برای تقسیم شدن میان مسکین، یتیم و اسیر بود. او به ما یاد داد که می‌توان با وجود گرسنگی با بخشیدن نان، به اوج شکوه رسید.
باید از این تبرج جاهلی و فرهنگ خودنمایی فاصله بگیریم و به جای تقلید از سبک زندگی مصرف‌گرا و اشرافی به سراغ سبک زندگی فاطمی برویم؛ سبکی که در آن، زیبایی در حیا و شکوه در سادگی و قدرت در فداکاری است.
#به_زبان_فاطمه
#قاب_روضه
#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری
پایداری ریشه‌ها
با رفتن پیامبر(ص) خورشید وحی از آسمان غروب کرد و شب امتحان امت فرا رسید. مردم، آن زمان که باید دست در دست اهل بیت(ع) می‌گذاشتند، راه دیگری را رفتند؛ طوفان سقیفه و آزمون تلخ امت برپاشد. در آن روزهای غریب، فاطمه (س) میان در و دیوار، آلاله وار ماند تا سند مظلومیت ولایت بماند و علی (ع) با دستانی بسته، تنهاترین سردار حق شد. غاصبان ردای خلافت را پوشیدند.
اکنون ما مردم ایران، نسل منتظران موعود، پس از شهادت رهبر، درمیان فتنه‌ها ایستادیم و اجازه ندادیم ردای عزت و استقلال این مرزوبوم را پهلوی‌های وابسته و غاصبان جهانی بر تن این خاک بپوشانند. ما با جان و دل در خیابان‌ها و میدان‌ها ایستادیم.
اکنون که به این نقطه از تاریخ رسیده‌ایم، تازه عمق جان کلام نورانی امام سجاد(ع) را درک می‌کنم؛ آنجا که امام (ع) با چشم دل، مومنان آخرالزمان را دید و فرمود: “ای ابو خالد مردم زمان او(مهدی ع) که معتقد به امامت و منتظر ظهور او هستند، از مردم تمام زمان ها بهترند، چون خداوند عقل و فهمی به آنها داده که غیبت در نزد آنها حکم مشاهده رادارد! خداوند آنها را در آن زمان مثل کسانی می داند که با شمشیر در پیش روی پیغمبر -علیه دشمنان دین- جنگیده‌اند، آنها مخلصان حقیقی و شیعیان راستگوی ما هستند که مردم را به طور آشکار و نهان به دین خدا می خوانند."(1)
ایمان آوردن در روزگار حضور و کنار خورشید آسان است اما دین‌داری در شب تاریک آخرالزمان، بین هجوم تزویرها و طوفان نیرنگ‌ها، هنر مردان و زنانی است که راه خود را گم نکرده‌اند.
پ.ن: 1)بحارالأنوار، ج 52، ص122
#به_قلم_خودم
#نقد
#به_زبان_فاطمه(س)
#قاب_روضه
✍🏻مریم قپانوری
#مرقومات_جنگی
یا قره عین العزیز..
