عکسهای رهبری

آینهی زمان
هر بار که کنار دختر کوچکم مینشینم تا درسهایش را مرور کنیم، دریچهای از گذشته به روی من باز میشود؛ انگار سالیان تحصیل من در یک چشم به هم زدن، از جلوی چشمانم میگذرد. تصویر آن دخترک مشتاق که در گوشهی کلاس، تمام هستیاش را برای گوش دادن به کلام معلم وقف میکرد، با تصویر امروز دخترم گره میخورد.
یادم میآید چطور روی تانکر نفت در گوشهی حیاط، با گچ و تمرین ریاضی، دنیای خود را میساختم؛ آنقدر غرق در درس بودم که حتی صدای مادر و فراخوانهای او برای کارهای خانه، برایم تلخ و بیگانه بود. از هر چیزی که مرا از کتابهایم جدا میکرد، بیزار بودم. من با تمام وجودم درس میخواندم؛ اگر گاهی در یادگیری ناکام بودم، گریهام از هر رنج دیگری جانکاهتر بود. همان خشم و همان نالههای ناشی از استرس، امروز در صدای دخترم طنینانداز شده است. او همان تلاش بیوقفه را دارد، اما استرس، سنگینی ناکامی را بر دوشش انداخته و نالههایش آینهای شده برای نالههای من در سالیان دور.
در میان این اشکها، حقیقتی عمیق در ذهنم جان میگیرد؛ در روز قیامت، اعمال و لحظات زندگی ما پیش چشممان مجسم میشود. آن سالها، تلاشها، دقایق پر از استرس و حتی آن لحظات سرخوردگی، همگی در پیشگاه حقیقت تداعی خواهند شد. اگر تجسم اعمال، بازنمایی تمام تجربههاست، پس تداعی تمام آن رنجها و ناکامیها، شاید سختترین تنبیه برای روحی باشد که در دنیا هرگز با خود و با استرسهایش صلح نکرده است.
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

سنگ یا درمانگر
گاهی رنجها در درون آدم مثل دیگ زودپزی در حال انفجار است؛ آنچنان غلیان میکند که راه گلو را میبندد و کلمات لبریز از ناله بر زبان جاری میشود. در این لحظات بیقراری، ما به دنبال پناهگاهی هستیم؛ اما حقیقت تلخ این است که بسیاری از شنوندگان یا نمک بر زخمهای ما میپاشند و یا با کلام تهی، فقط تماشاگر سوختن ما هستند.
بعضیها هم نقش سنگ صبور را بازی میکنند، اما سنگ صبوربودن به تنهایی راهگشا نیست؛ سنگ صبور فقط بار درد را به خود میگیرد اما جریانی برای تسکین آن درد ایجاد نمیکند.
سفرهی دل را پیش کسی باز کن که راهگشا باشد؛ پیش آن کسی که نداری، همانی که عالم به همه چیز است. به کسی شکوه کن که نام و یادش، فراتر از هر تسکین زمینی، آرامش ابدی جانهای بیقرار است؛ از او که تنها پناهگاه حقیقی در میان طوفانهای زندگی است.
#به_قلم_خودم
#نقد
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری

لایههای گمنامی
در جمعی بودم که گوشها منتظر شنیدن حق و چشمها در پی دیدن واقعیتها. بحث از مسیر حقیقت منحرف شد و به مسیر نفس رسید. سخنوری، به جای اینکه بر اساس دیدهها و شنیدهها حرف بزند، چیزی را که خودش میخواست، بر زبان جاری کرد و آن را معیار حق دانست. این اتفاق نقطهی آغاز سقوط است؛ زمانی که انسان برای راضی کردن خود حقیقت را قربانی میکند و با بلغور کردن خواستههای نَفْس، جاده را برای گمراهی هموار میکند.
از آن جلسه تصویری تلخ در ذهنم حک شده بود که نمیگذاشت آرام بگیرم. اما مرور زندگی بزرگان دین، چراغ راهی در این تاریکی بود. زندگینامهی علما به من آموخت که شکوه واقعی در گمنامی و خلوت با حق است.
کسی که با هیاهو و خودنمایی، نام خود را بر زبانها میاندازند، اغلب از بوی حق بیبهره است. اهل حق یعنی کسانی که در سکوت، بار دین را به دوش میکشند و در این صحنهی بزرگ هستی با تمام توان در مسیر خدمت، گمنام میمانند. آنها به دنبال رضای الهی اند؛ راهی که در لایههای گمنامی پنهان است.
#نقد
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری

دختر خوبی نباش!
دوباره همان چرخه تکراری در فضای مجازی جاری است؛ یک مشاور مشهور ویدئویی منتشر کرده که انگار میخواهد نسخهی جدیدی از هنر زندگی را آموزش بدهد. با کنجکاوی ناخودآگاه، روی ویدئو کلیک میکنم؛ اما آن چیزی که میبینم جز دعوت به بازی نقشها نیست.
او با اطمینان فریاد میزند:” در زندگی مشترک دختر خوبی نباش!"خوبی یک نقطه ضعف است و خوشرفتاری، مانعی در مسیر تسخیر قلبها. برای ماندگار شدن در جان یک مرد، باید از روی تقابل نقاب از چهره برداری و با خواستههای مرد مقابله کنی تا او را به چالش بکشی. اگر خود واقعیات را بدون هیچ اما و اگری نشان بدهی، مرد هرگز جرات ترک کردن یا خیانت را نخواهد داشت.
در ویدئوا، سیل کامنتها روان است؛ روایتهایی تلخ از زنانی که خود را مقصر خیانت مردانشان میدانند. زنانی که میگویند:"چون دختر خوبی بودهاند، چون با همهی مشکلات کنار آمدهاند و در سکوت خودباختهاند، در نهایت تنها و رها شدهاند.” اینها انگار به این نتیجه رسیدهاند که خوبی یک اشتباه است و ایثار و گذشتن از حق و حقوق برای دوام زندگی، یک شکست.
در بین این خودخواهیها، ناگهان عقل، ترمز خیالاتم را میکشد و مرا به سمت دنیایی میبرد که فراتر از زمان و مکان است؛ سرایی که در آن، مفهوم خوبی با عظمت گره خورده. یاد آن بانوی بیهمتا میافتم؛ زنی که تمام هستیاش را در مسیر خانه و مرد خانهاش میبخشید و به توصیهی پدر، هرگز از همسرش چیزی نخواست که توان برآوردنش را نداشت. او در خانهاش، نماد متانت و وقار بود و بر آتش نفس و خودخواهی پا گذاشت تا آرامش زندگی را حفظ کند. او کسی نبود جز فاطمه (س)؛ همسر علی (ع)؛ همان دختر خوبی که در نگاه دنیای مدرن، شاید با واژهی فداکاری یا سادگی به غلط توصیف شود، اما در حقیقت، ایثار آگاهانه را با جان و تن زندگی کرد و در مسیر حق فدای ولایت، ملت و تاریخ شد.در زندگی فاطمه (س)، خوبی یعنی غلبه بر ضعفهای انسانی برای رسیدن به کمال الهی.
اگر میخواهید بدانید چگونه در قلب مردان و تاریخ ماندگار شوید، به دنبال ترفندهای خودخواهی نباشید؛ بلکه به دنبال آن وقار پنهان در ایثار بزرگان بگردید؛ جایی که خوب بودن، نه یک ضعف، بلکه بالاترین سطح قدرت انسانی است.
#به_زبان_فاطمه
#به_قلم_خودم
#نقد
#قاب_روضه
✍🏻مریم قپانوری

حقیقت در قاب هزاررنگ
هر زمان که قاب جادویی هزاررنگ تلویزیون، چهرهی هنرمندان را نمایش میداد، غالباً بازیگران میگفتند: “شخصیت ما با نقشی که ایفا میکنیم، فرسنگها فاصله دارد.” شاید میخواستند با این حرفها مهارت و هنر خود را نشان دهند و بگویند که در میان پرده و صحنه، بین خود واقعی و نقش نمایشی، مرزی استوار است؛ یا شاید میخواستند بگویند که نمیتوان با نقش ساختهشده، پیوندی عمیق و اثرگذار برقرار کرد.
اما در بین هنرمندان، کوروش زارعی پدیدهای متفاوت بود. او در سریال یوسف پیامبر(ص) با ایستادگی در صف حق و جدا شدن از پیوند باطل برادران، مسیر هدایت را برای آنان هموار کرد. او مرز میان هنر و حقیقت را در خود از بین برد و هم در پهنهی سینما و هم در سپهر واقعیت، خود را سربازی از سربازان رهبر شهید و مخلص مسیر امام زمان (عج) میدانست. او بود که ثابت کرد میتوان در اوج هنرمندی، بین نقش و عقیده پلی از جنس ایمان زد؛ طوری که حقیقت وجودی انسان با نقشها همراه و یکپارچه شود.
#به_قلم_خودم
#نقد
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری
