❌ مجلس قابل اعتماد نیست…
❌دولت بی کفایت است…
❌ قوه قضائیه قابل اعتماد نیست…
❌ فرماندهان ضد ولایتند…
❌ مسئولان خائنن…
❌ و در نهایت، کل ساختار جمهوری اسلامی قابل اعتماد نیست.


▪️همیشه عملیات روانی از رسانه‌های خارجی شروع نمیشه…

✔️گاهی همان روایت، با ظاهر انقلابی، از داخل کانال‌ها و گروه‌های انقلابی دست‌به‌دست می‌شه.

📲 یک کلیپ تقطیع‌شده…
📲 یک خبر تأییدنشده…
📲 یک روایت ناقص یا تحریف‌شده…

✔️ بعد موجی از خشم، نفرت و بی‌اعتمادی به مسئولین و سران سه قوه و…شکل می‌گیره.

🎯 هدف فقط نقد یک مسئول نیست…

▪️هدف این است که مخاطب کم‌کم به این نتیجه برسد:

کل ساختار جمهوری اسلامی قابل اعتماد نیست.

✔️این دقیقاً همان چیزی است که دشمن با عملیات روانی در بین انقلابیون دنبال می‌کنه.

⚠️ مشکل اینجاست که این روایت‌ها آن‌قدر سریع تکثیر می‌شه که دیگر فرصت نمی‌کنی تک‌تکشان را راستی‌آزمایی کنی.

📌 پس راه‌حل چیه؟

▪️ خبر را از منابع رسمی و خبرگزاری های معتبر پیگیری کنیم.
▪️ فقط تعداد محدودی کانال که تحلیل مستند، آرام و منصفانه دارند و درگیر دعواهای جناحی نیستن را دنبال کنیم.


❌ ملاک حق بودن، تعداد فالوور، جایگاه و عنوان یا وابستگی جناحی افراد نیست.

✔️ممکن است بخش زیادی از حرف یک نفر درست باشد؛ اما همان فرد، بدون اینکه خودش متوجه باشد، در بخشی از روایت، روی موج عملیات روانی دشمن سوار شده باشد.

🤔 در جنگ شناختی، قبل از اینکه بپرسیم «چه کسی این حرف را زده؟» باید بپرسیم:

✔️این روایت، مرا به حقیقت نزدیک‌تر می‌کند… یا فقط خشم و بی‌اعتمادی مرا داره نسبت به مسئولین و ساختار نظام بیشتر می‌کند؟

عبور از عرف

متأسفانه در ماه‌های اخیر شاهد هستیم که از عرف‌های معمول پوشش در سطح جامعه عبور شده و عرضه لباس‌هایی با طراحی‌های غیرمتعارف (مانند البسه گیپور بدون آستر و توری‌شکل) به شدت رواج یافته است. این محصولات که هیچ سنخیتی با فرهنگ ملی و اسلامی ما ندارند و حتی با استانداردهای متعارف پوشش در جوامع مختلف نیز در تضاد هستند، اکنون به عنوان «ترندهای پرهزینه» در بازار عرضه می‌شوند.

این وضعیت، پرسش‌های جدی را پیش روی افکار عمومی قرار داده است:
1. نظارت بر طراحی و تولید: چگونه است که این نوع طراحی‌ها که عملاً پوشش حداقلی را نیز نقض می‌کنند، بدون هیچ مانعی وارد چرخه‌ی تولید و توزیع انبوه می‌شوند؟ نقش نهادهای ناظر بر صنف پوشاک و طراحی مد و لباس در این میان چیست؟
2. مسئولیت پلتفرم‌های فروش آنلاین: اپلیکیشن‌ها و فروشگاه‌های آنلاین که امروزه سهم بزرگی در توزیع کالا دارند، تحت چه مجوزی اجازه می‌دهند چنین محصولاتی با دسترسی آسان به عموم عرضه شود؟ آیا این پلتفرم‌ها در قبال هنجارهای اجتماعی هیچ مسئولیتی ندارند؟

این وضعیت نه‌تنها تضعیف‌کننده ارزش‌های اخلاقی است، بلکه نوعی «تهاجم فرهنگی خزنده» در عرصه مد و لباس محسوب می‌شود که اگر امروز با بی‌تفاوتی از کنار آن عبور کنیم، فردا مقابله با پیامدهای آن دشوارتر خواهد بود.

از مراجع محترم نظارتی، اتحادیه‌های صنفی و نهادهای ذی‌ربط انتظار می‌رود با ورود قاطع به این حوزه، از جولان این سبک‌های غیراخلاقی در بازارهای رسمی و فضای مجازی جلوگیری کرده و بر تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان نظارت جدی‌تری اعمال نمایند.
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

جِلزولِز دلتنگی

آخر هفته است؛ هوا سنگین و روحم در بی‌قراری غریبی غوطه‌ور. نه حوصله‌ی خودم را دارم و نه هیاهوی بچه‌ها. خانه در غیاب همسر در سکوت سهمگینی فرو رفته که تنها با لقمه‌ای ساده و بی‌رمق، رنگ بودن می‌گیرد.

در میان این دلتنگی، دخترم با نگاهی پرسشگر آمد و درخواستی کرد که گویی زنجیر خاطرات را در دلم پاره کرد: «مامان، برامون چیپس درست می‌کنی؟»

دست به کار شدم. سیب‌زمینی‌ها را که می‌شستم، انگار غبار از آیینه‌ی جانم پاک می‌کردم. روغن بر روی شعله‌ رقصید و صدای جلزولزِش، نوای بازگشت به گذشته را نواخت. وقتی سیب‌زمینی‌های طعم‌دار را در روغن رها کردم، غرق در خیال شدم؛ به آن روزهای دور پرت شدم؛ به همان روزهایی که غرق در کتاب و درس بودم و دنیا برایم در کنج اتاقم خلاصه می‌شد. مادرم با لبخندی که قوت قلبم بود، با لقمه‌ای از سیب‌زمینی سرخ‌کرده و گوجه، آرامِ جانم می‌شد. آن لقمه‌ها شهد امید بود که با طعم مهر مادری، در جانم می‌ریخت تا انگیزه‌ی پرواز در آسمان دانش باشم.

برگه‌های چیپس، یکی پس از دیگری در روغن طلایی می‌شدند و من، بی‌اختیار، طعم آن لقمه‌های قدیمی را زیر زبان حس می‌کردم. اشک، بی‌دعوت، میهمان گونه‌هایم می‌شد.

ناگهان، صدای دخترم مرا به امروز بازگرداند: «مامان، تمام شد؟ آماده‌اند؟»
به او نگاه کردم ؛ دوربین گوشی‌ام در دستان کوچکش بود و داشت لحظاتی که پل میان نسل‌ها بود را ثبت می‌کرد.

مهرِ مادر، از همان نخستین جرعه‌ی شیر در جانمان حل می‌شود و تا ابد، آن دست‌های گرم و آن لقمه‌های لبریز از عشق، چراغِ راهِ ماست. خاطرات، هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند؛ آن‌ها در میانِ جلزولزِ روغن، در طعمِ یک لقمه‌ی ساده و در نگاه پرسشگر فرزندانمان، دوباره متولد می‌شوند.
به یاد مادران آسمانی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#خاطره_گردی
✍🏻مریم قپانوری

ای غریب مهربان طوس
یا امام رضا بطلب
#عکس_نوشته
#عکس_تولیدی

#مرقومات_جنگی
#عکس_نوشته
#عکس_تولیدی