اتمسفر حزن آلودناله‌ی «العطش» از گلوی کودکان برمی‌خاست و در تفتیده‌گیِ خیمه‌ها می‌پیچید؛ خیمه‌ها داغ بودند و دل‌ها داغ‌‌تر. در میان این همه رنج و عطش، هنوز کورسویی از امید می‌درخشید؛ امیدی که بر دوش‌های عمو عباس قد می‌کشید. مشک را بر دوش انداخت؛ باید کا… بیشتر »