تفألی بر حافظ در ماه محرم
شاه شمشاد قدان ، خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان
مست بگذشت و نظر بر منِ درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان
تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده من شو و برخور ز همه سیم تنان
کمتر از ذره نئی، پست مشو، مهر بورز
تا بخلوتگه خورشید رسی چرخ زنان
بر جهان تکیه مکن ور قدحی مِی داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان
پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان
دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
با صبا در چمن لاله ، سحر می گفتم
که شهیدان که اند این همه خونین کفنان
گفت حافظ من و تو مَحرم این راز نه ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان
السلام علیک یا اباالفضل العباس

تفألی بر حافظ در ماه محرم
غزل زیر یک از مشهورترین سروده های حافظ است که خواجه شیراز در آن رابطه ی بسیار زیبا و معنا داری میان قیام ابا عبدالله الحسین (ع) و قیام مهدی موعود را بیان میکند .در این سروده حافظ ابتدا عشق و ارادت خود به امام حسین (ع) و مظلومیت ایشان و یاران بزرگوارش رابه زبان می آورد، سپس دلتنگی های خود را از دنیا با امام عصر (عج) نجوا می کند و از او مدد می خواهد و برای ظهورش دعا می کند. و در انتها اعتقاد خود را به یکی از باورهای تشیع یعنی مسئله ی شفاعت در روز محشر بیان میکند.


زان یار دل نوازم شکریست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت


بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم

یارب مباد کس را مخدوم و بی عنایت


رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس

گویا ولی شناسان رفتند از این ولایت


چشمت به غمزه مارا خون خورد،می پسندی؟

جانا روا نباشد خون ریز را حمایت


در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا

سر ها بریده بینی بی جرم و بی جنایت


در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایت


از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

زینهار از این بیابان وین راه بی نهایت


ای آفتاب خوبان می جوشد اندرونم

یک ساعتم بگنجان در سایه ی عنایت


این راه را نهایت صورت کجا توان بست

کش صد هزار منزل بیش است در این بدایت


هر چند بردی آبم روی از درت نتابم

جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت


عشقت رسد به فریاد گر خود بسان حافظ

قرآن زبر بخوانی در چهار ده روایت

شادی هردو جهان بی تو مرا جز غم نیست

جنت بی تو عذابش ز جهنم کم نیست

در دم مرگ اگر پا به سرم بگذاری

عمر جاوید به شیرینی آن یک دم نیست

حرم قرب خدارا که دل عاشق توست

طرفه بیتی است که روح القدسش محرم نیست

بگذار آدمیان طعنه زنندم گویند

هر که خود را سگ کوی تو نخواند آدم نیست

نیست بر خامشی آتش دوزخ سیلش

از یم اشک غمت هر که به چشمش نم نیست

تا خدایی خدا هست لوای تو به پاست

زانکه جز دست خدا حافظ این پرچم نیست


هم خدا داند و هم عالم و آدم دانند

که به جز رأیت عشق تو در این عالم نیست



دوزخ ارزانی آنانکه ندارند غمت

با غمت هیچ مرا زآتش دوزخ غم نیست



ملک هستی همه ماتمکده ی توست حسین

جایی از ملک جهان خالی از این ماتم نیست



گوهر اشک عزای تو به هر کس ندهند

اهرمن را شرف داشتن خاتم نیست



گریه بر پیکر مجروح تو باید همه دم

که جراحات تنت را به از این مرهم نیست



تو به جا ماندی و ظالم اثرش هم شد محو

پایه ظلم که در دار جهان محکم نیست



سائل تو است کسی کز تو تو را خواهد و بس

آنکه شد طالب تو در طلب درهم نیست



سینه کردی هدف تیر که میدانستی

زنده بی مرگ تو دین نبی اکرم نیست



هیچ مظلوم همانند تو در قلزم خون

سر جدا با گلوی تشنه کنار یم نیست



گو ببرند سر دار زبان در کامش

غیر مدح تو ثنایی به لب (میثم) نیست



حاج غلامرضا سازگار
#محرم95
#بیرق_عزاء