یک سوال

امروز در دوران طلبه‌محوری به سر می‌بریم؛ دورانی که کلاس درس از محضر تلمّذ، به بازار تقاضا تبدیل شده است. برنامه‌ها بر مدار مقتضای علم چیده نشده بلکه بر مدار امیال و رفاه طلاب تنظیم می‌شوند و استاد، ناچار به پاسخگویی به خواسته‌هایی است که با روح شاگردی در تضاد است.

ما در گذشته، با وجود تمام دغدغه‌های معیشتی و خانوادگی، درس را اولویت اول می‌دانستیم. شهریه، رزق مباحثه و تحقیق بود، نه دستمزد حضور گاه‌به‌گاه در کلاس. اما اکنون، حوزه به سمت رویکردی پیش می‌رود که در آن، درس خواندن یک آپشن اضافی در حاشیه‌ی زندگی است.

وقتی راحتی طلبه بر جایگاه استاد و اصالت علم پیشی بگیرد، آیا هنوز می‌توان به ظهور مجدد آن فقاهت اصیل که از دل سختی‌ها می‌رویید، امید داشت؟