روضه‌ای که در سینه می‌ماند
02 تیر 1405 توسط مریم قپانوری
روضه‌ای که در سینه می‌ماند«دلم لک زده برای گوشه‌ای دنج، جایی در نهایتِ تاریکی؛ جایی که هیچ چشمی نبیند و هیچ قضاوتِ سنگینی بر شانه‌هایم سایه نیندازد. می‌خواهم آنجا، دور از هیاهوی تماشا، گریه کنم ؛ گریه‌ای که شیون و ضجه‌اش از سرِ جان باشد. دلم می‌خواهد بغ… بیشتر »