امتداد روحهوا رو به سردی می‌رود و پاییز با نفس‌ باد، برگ‌های خشکیده را به افتادن می‌خواند. در کنج دنج خانه‌ای که دیوارهایش سال‌هاست شاهد خلوت دو نفر است، گاهی صدای جیرجیر شاخه‌ای خشک پشت پنجره، تنها نجوای بی‌خوابی‌های طولانی است. انگار زندگی در این خلوت… بیشتر »

به آستان مهربان پدرسلام پدر عزیزمشرمم می‌آید که با این دست‌های تهی، از دردهای خود بگویم؛ چرا که من برای آمدنت قدمی برنداشتم، اما همیشه چشمانم به آسمان کرم بی‌پایانت دوخته شده است.مدت‌هاست در کسوت طلبگی هرگاه خواستم باری از دوش دین بردارم، ناچار شدم جگرگ… بیشتر »