دریایِ تَسویف

در بین آدابِ زندگی، همیشه بین «خردمندی» و «سستی»، مرزی ظریف و تعیین‌کننده وجود دارد. نگاهی به آدابِ سفره، حقیقتی روشن را آشکار می‌کند که پس از پایانِ سفره، ظرف‌ها را بلافاصله بشوییم؛ چرا که در آن لحظه، اثرِ غذا به‌سادگی از بین می‌رود و با کمترین زحمت، پاکیزگی برمی‌گردد. اما اگر زمان را به ستوه بیاوریم و ظرف‌ها را ساعت‌ها به حال خود رها کنیم، آنچه از چربی و لکه‌ها بر ظرف‌ها باقی می‌ماند، با شستشویی ساده پاک نمی‌شود؛ بلکه نیازمندِ آب گرمی سوزان و تلاشی طاقت‌فرساست تا شاید دوباره به شفافیت برسد.

گناه هم مانند لکه‌یِ ماندگار بر صفحه‌یِ روح است. توبه‌ای که در لحظه‌ی خطاکاری، با عزمی راسخ و اشکی صادقانه همراه شود، به‌سرعت اثرِ سیاهی را از لایه‌هایِ وجودِ انسان پاک می‌کند. اما هرچه این بازگشت را به تأخیر بیاندازیم، اثرِ گناه در جان و روان، ریشه‌دارتر، عمیق‌تر و سنگین‌تر می‌شود؛ انگار گناه، در تار و پودِ زندگیِ انسان نفوذ کرده و بر قلب او خشک شده است.

هر چه از توبه دورتر می‌شویم، انگیزه‌ی آن در دل فرو می‌ریزد و تدریجاً با فراموشی و بی‌خیالی جایگزین می‌شود؛ تا جایی که شاید در نهایت، زمانی که می‌خواهیم توبه کنیم، پیمانه‌ی عمر به پایان رسیده و فرصتِ بازگشت از بین رفته باشد.

از همین «فردا می‌کنم»ها بپرهیزید؛ از همان دریایِ بی‌کرانِ «تسویف» که امام باقر (علیه السلام) در هشدارشان به ما می‌گویند:

«وَ إِیّاکَ وَالتَّسْوِیفَ فَإِنَّهُ بَحْرٌ یُغْرَقُ فِیهِ الْهَلْکَی»
(از تأخیر انداختن [در توبه] بپرهیز، زیرا تسویف، دریایی است که درمانده در آن غرق می‌‌شود.) (1)
پ.ن:بحارالانوار،ج78،ص164
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#عکس_نوشته
#عکس_تولیدی_خودم
#عکس_تولیدی