زمزمه این روزهای من…
از عشق دیدار رضا نعره زنم هوهو کنم/ از دل مدد خواهم از او،یا ضامن آهو کنم

تاعشق تو،به دل نشست، مجنونمُ دیوانه ام/مستم نماز باده ات ، تشنه سقاخانه ام
مولا علی موسی الرضا/ مولا علی موسی الرضا
آقا علی !! موسی الرضا !!! قربون ایوون طلات / بذار بمونم تا أبد معتکف صحن و سرات

مولا علی موسی الرضا عشق تو در سرشتمه/ کبوترای حرمت جنتمه بهشتمه
مولا علی موسی الرضا/ مولا علی موسی الرضا

دلبر و دلدار ما/ ای زاده خیر النساء
آرام جان مرتضی / مولا علی موسی الرضا
تو مسیحای منی / مَه دل آرای منی
جانا توسودای منی/ تو دین و دنیای منی

شده مجنون تر زمجنون/ دلم ای لیلای نازم
به نوایم، به دعایم/ که توئی اوج نیازم
یا علی موسی الرضا/ علی علی موسی الرضا
آرام جان مرتضی/ مولا علی موسی الرضا
*******
اربعین است آقا جان!!!! رسم است که خواهر به دیدار برادر میرود!!!
قاصدکی زائرم که از سوی زینبت (فاطمه معصومه سلام الله علیها) به دیدار تو می آیم….
تو را به جان زینبت(فاطمه معصومه سلام الله علیها) این قاصد را بر گنبد طلایت بنشان…..
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا (ع)

تولیدی_به_قلم_خودم

هنوز تا کربلائی شدنم فرسخ ها فاصله است…
تب وتاب کربلائی شدن بالاگرفته است…ومن دخترکی تنها در آرزوی کربلا با قرآن و پیاله ای از آب پشت سر همه زائران اشک فراق میریزم…
آقا جان! یا علی بن موسی الرضا !!! لا أقل تو مرا به حضورت بطلب…

دست علی همراه  شما زائران عزیزوالتماس دعا!!!

طبیعت زیبای شهر چشمه های جوشان(نهاوند) در فصل پائیز……
سراب گیان
#حوزه_نهاوند

باز باران،
با ترانه،
با گهر های فراوان
می خورد بر بام خانه.

من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها،
رودها راه اوفتاده.

شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو،
باز هر دم
می پرند، این سو و آن سو

می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی.

یادم آرد روز باران:
گردش یک روز دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان.

کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک

از پرنده،
از خزنده،
از چرنده،
بود جنگل گرم و زنده.

آسمان آبی، چو دریا
یک دو ابر، اینجا و آنجا
چون دل من،
روز روشن.

بوی جنگل،
تازه و تر
همچو می مستی دهنده.
بر درختان میزدی پر،
هر کجا زیبا پرنده.

برکه ها آرام و آبی؛
برگ و گل هر جا نمایان،
چتر نیلوفر درخشان؛
آفتابی.

سنگ ها از آب جسته،
از خزه پوشیده تن را؛
بس وزغ آنجا نشسته،
دم به دم در شور و غوغا.

رودخانه،
با دو صد زیبا ترانه؛
زیر پاهای درختان
چرخ میزد، چرخ میزد، همچو مستان.

چشمه ها چون شیشه های آفتابی،
نرم و خوش در جوش و لرزه؛
توی آنها سنگ ریزه،
سرخ و سبز و زرد و آبی.

با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از لب جو،
دور میگشتم ز خانه.

می کشانیدم به پایین،
شاخه های بید مشکی
دست من می گشت رنگین،
از تمشک سرخ و مشکی.

می شندیم از پرنده،
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی

هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا؛
شاد بودم
می سرودم
“روز، ای روز دلارا!
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا؛
ورنه بودی زشت و بیجان.

این درختان،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان؟

روز، ای روز دلارا!
گر دلارایی ست، از خورشید باشد.
ای درخت سبز و زیبا!
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد.”

اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره.
آسمان گردید تیره،
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران، ریخت باران.

جنگل از باد گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی [ گرد] باران
پهن میگشتند هر جا.

برق چون شمشیر بران
پاره میکرد ابر ها را
تندر دیوانه غران
مشت میزد ابر ها را.

روی برکه مرغ آبی،
از میانه، از کرانه،
با شتابی چرخ میزد بی شماره.

گیسوی سیمین مه را
شانه میزد دست باران
باد ها، با فوت، خوانا
می نمودندش پریشان.

سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.

بس دلارا بود جنگل،
به، چه زیبا بود جنگل!
بس فسانه، بس ترانه،
بس ترانه، بس فسانه.

بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران!
می شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پند های آسمانی؛

“بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا،
زندگانی – خواه تیره، خواه روشن -
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا

خش خش برگها زیر پاهایت تجلی بوسه درختان بر لوح خشکیده زمین است!!!!! پائیزتان پر ازتبلور پائیز در قلب زمین!!!!!!