🌿*جوانی جمعیت از تبصره تا همدلی*

مسئله‌ی جوانی جمعیت، آن‌گونه که در بیانات مقام معظم رهبری بارها مورد تأکید قرار گرفته، صرفاً یک مأموریت دولتی یا بندهایی از سیاست‌های کلان نیست؛ بلکه دغدغه‌ای حیاتی‌ست که با آینده‌ی فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی کشور گره خورده است.

اما این دغدغه، اگر تنها در قالب تبصره‌ها و وظایف دولتمردان باقی بماند، از معنا تهی خواهد شد. جوانی جمعیت، پیش از آن‌که یک برنامه‌ی حکومتی باشد، یک رسالت خانوادگی و اجتماعی‌ست؛ رسالتی که همه‌ی افراد جامعه در تحقق آن نقش دارند.

این مسئولیت، از دل خانواده‌ها آغاز می‌شود؛ از مادربزرگ‌هایی که با صبوری و تجربه، در تربیت نوه‌ها نقش‌آفرینی می‌کنند و پدربزرگ‌هایی که با خاطرات و قصه‌هایشان، نسل جدید را به ریشه‌ها پیوند می‌زنند. از خواهران و برادران مجردی که در روزهای پرمشغله، فرزندان خانواده را همراهی می‌کنند تا والدین فرصتی برای رسیدگی به امور شخصی، درمانی یا شغلی داشته باشند. از خویشاوندانی که در صف‌های درمانگاه، در مسیر مدرسه، یا در خریدهای روزمره، با مراقبت از کودکان، بار مسئولیت خانواده‌های پرجمعیت را سبک‌تر می‌سازند.

همدلی در جوانی جمعیت، نه تنها به معنای تشویق به فرزندآوری ست؛ بلکه به معنای همراهی در مسیر دشوار تربیت فرزند، در روزهای بیماری، در تأمین نیازهای درمانی، در لحظه‌های بی‌پناهی و اضطراب است. یعنی آن‌که مجرد است صرفا تماشاچی نباشد، بلکه همراه باشد.
یعنی آن‌که فرزندی ندارد، در آرامش فرزندان دیگران سهمی بگیرد. یعنی آن‌که توان مالی دارد، گاه بی‌منت، یاری‌رسان خانواده‌ای پرجمعیت باشد؛ با یک خرید، یک کمک‌هزینه، یا حتی یک پیام دلگرم‌کننده.

و مهم‌تر از همه، خانواده‌ها باید آن‌چنان فضایی از حمایت مالی و عاطفی فراهم کنند که پدر و مادرها با اطمینان خاطر به فرزند دوم و سوم بیندیشند؛ نه با ترس از تنهایی، اضطراب از هزینه‌ها و نگرانی از بی‌پناهی.

فرزندآوری باید در بستری از امنیت روانی و اجتماعی شکل بگیرد؛ امنیتی که با همدلی خویشاوندان، با مشارکت عملی اطرافیان و با بازگشت به فرهنگ تعاون ممکن می‌شود.

این‌ها جلوه‌هایی کوچک‌اند که اثرشان بزرگ است؛ تبصره و قانون نیستند، اما اگر نباشند، قانون نیز بی‌اثر خواهد شد.

جوانی جمعیت، تنها با تولد فرزند محقق نمی‌شود؛ بلکه با تولد مسئولیت در دل‌های ما معنا می‌گیرد، زنده شدن فرهنگ همکاری، احیای نقش‌های فراموش‌شده‌ی خویشاوندی و با بازگشت به مهرهای ساده‌ی انسانی.

اگر امروز نسبت به این رسالت بی‌تفاوت باشیم، فردا با جامعه‌ای سالخورده، خسته و بی‌پناه مواجه خواهیم شد. جوانی جمعیت، ضرورتی‌ست برای حفظ پویایی، امید و آینده‌ی این سرزمین.

به امید آینده‌ای روشن برای سرزمینم
#به_قلم_خودم

✍🏻مریم قپانوری

🌻إِلَهِی فَاجْعَلْنَا مِمَّنِ اصْطَفَیْتَهُ لِقُرْبِکَ وَ وِلاَیَتِکَ وَ أَخْلَصْتَهُ لِوُدِّکَ وَ مَحَبَّتِکَ وَ شَوَّقْتَهُ إلَی لِقَائِکَ.
خدایا، ما را از کسانی قرار ده که برای قرب و ولایتت برگزیدی، و برای دوستی و محبتت خالص نمودی، و برای دیدارت مشتاق کردی.
مناجات محبین
#عکس_نوشته
#عکس_تولیدی

الإمامُ العسکریُّ علیه السلام :
🌼ما تَرَکَ الحقَّ عزیزٌ إلاّ ذَلَّ ، و لا أخَذَ بهِ ذلیلٌ إلاّ عَزَّ .
هیچ عزیزى حقّ را فرو نگذاشت، مگر آن که ذلیل شد ؛ و هیچ ذلیلى به آن چنگ نزد، مگر این که عزیز گشت .
بحار الأنوار : 72/232/3
#عکس_تولیدی

به نام خداوند قاصم جباران

درود بر شیران ارتش و سپاه، اینان که در هنگامه‌ی ظلمت، مشعل‌داران حقیقت‌اند؛ مردانی که با خون دل، مرزهای عزت را نگهبانی می‌کنند و با صلابت ایمان، در برابر طوفان فتنه ایستاده‌اند.

در روزهایی که جهان، شاهد جنایتی دیگر از رژیم منحوس صهیونیستی بود—ترور ناجوانمردانه‌ی نخست‌وزیر یمن و جمعی از وزرای مظلوم آن سرزمین—بار دیگر چهره‌ی واقعی این سگ هارِ بی‌قلاده، نتانیاهو، آشکار شد. او که درنده‌خویی‌اش نه تنها ملت‌های مظلوم را دریده، بلکه چنان از زنجیر گسسته که پاچه‌ی ارباب خود، آمریکا، را نیز بی‌پروا می‌گیرد.

این رژیم جنایت‌پیشه، اگر مهار نشود، اگر قلاده‌اش به دست مردان میدان نیفتد، آتش جنگ و ترور را تا دورترین مرزهای انسانیت خواهد کشاند.

اما امروز، ارتش و سپاه تنها نیستند. مردم، با تمام وجود، پشت این دو ستون استوار ایستاده‌اند. از پیرمردی که دعای سحرگاهش را نثار رزمندگان می‌کند، تا جوانی که با غیرت و بصیرت، آماده‌ی حضور در میدان است، همه یک‌صدا فریاد می‌زنند: ما پشت ارتش و سپاه‌مان هستیم.

ای سربازان وطن، ای پاسداران حریم حق، شما نه تنها حافظان خاک، که نگهبانان شرافت بشریت هستید. برخیزید با ایمان، با بصیرت، با صلابت. که اگر شما برخیزید، هیچ احدی جرأت جسارت و تعدی نخواهد داشت.
✍🏻مریم قپانوری
#عکس_تولیدی
#نقد

فستیوال بی‌پایان زیبایی

امروز برای کوتاه کردن موی بچه‌ها به آرایشگاه رفتم. اما آنچه دیدم، فراتر از یک سالن زیبایی بود؛ فضایی وسیع با طراحی‌های پرزرق‌وبرق، نورهای خیره‌کننده و صندلی‌هایی که بیشتر به تخت‌های نمایش شباهت داشتند. گویی وارد فستیوالی شده بودم که در آن زیبایی فقط یک حس نبود بلکه یک صنعت بود.

هزینه‌ها سرسام‌آور بودند. از رنگ مو و مش گرفته تا کراتین، کاشت ناخن، لیفت مژه و ده‌ها عنوان سرسام‌آور دیگر که هرکدام تخصصی جداگانه داشتند.

این همه مواد جدید، رنگ‌ها و تکنیک‌ها که هر روز به بازار می‌آیند، آیا واقعاً آزمایش شده‌اند؟ آیا هیچ‌ ضرری برای سلامتی ندارند؟ چرا هر چیزی که مُد می‌شود، بی‌ وقفه اجرا می‌شود، بی‌آنکه کسی بپرسد: «آیا لازم است؟ آیا ایمن است؟»

خانمی را دیدم که با عکس‌های اینستاگرامی در گوشی‌اش آمده بود تا شبیه آن‌ها شود. مدل مو، رنگ پوست، فرم ابرو و حتی حالت چهره‌اش باید مطابق تصویری باشد که در فضای مجازی دیده بود. گویی زیبایی واقعی‌اش کافی نبود و حالا باید خودش را با فیلترها و ترندها تطبیق می‌داد. نگاهش پر از انتظار بود، اما در عمق چشمانش، تردیدی پنهان بود.

فقط خدا می‌داند تا کجا قرار است این فستیوال ادامه یابد؟ چرا یک زن باید دو روز کامل از زندگی‌اش را صرف نشستن زیر دست آرایشگرها کند؟ مگر عمر ارزش ندارد؟ مگر زمان محدود نیست؟ اصلاً ما برای چه به این دنیا آمده‌ایم؟

در این میان آنچه که از همه بیشتر آزارم می‌دهد اختلاف طبقاتی است؛ برخی افراد حتی لقمه‌ای نان برای خوردن ندارند، اما برخی دیگر بی‌دغدغه هزینه‌های هنگفتی را صرف زیبایی می‌کنند.

زیبایی که روزی نشانه‌ای از طراوت درونی بود، امروز به پروژه‌ای پیچیده و پرهزینه تبدیل شده است و ما بی‌آنکه بدانیم خواسته و یا ناخواسته در مسابقه‌ای بی‌پایان سوق داده می‌شویم؛ مسابقه‌ای که نه مقصد دارد و نه معنا، فقط مصرف‌گرایی است و رقابت تنگاتنگ.

#به_قلم_خودم