افق فردا،راه امروز

سال‌ها پیاپی، در آغاز هر سال نو، سخن از رونق تولید و اقتصاد مقاومتی به میان می‌آمد؛ شعارهایی که همچون یادآوری‌های آرام و پیوسته، بر لزوم اتکا به توان درونی و استحکام بنیان‌های ملی تأکید داشتند.
با این حال، شاید در آن روزهای آرام‌تر، عمق این سخنان را آن‌چنان که باید لمس نکرده بودیم؛ اهمیتشان را می‌شنیدیم، اما وزن واقعی آن‌ها را در زندگی و سرنوشت کشور احساس نمی‌کردیم.

اما امروز، در هنگامه‌ای که سایه‌ی تهدید و فشار بر زیرساخت‌ها و پایگاه‌ها سنگینی می‌کند، معنای آن توصیه‌ها روشن‌تر و برّان‌تر از همیشه پیش چشم ما می‌ایستد. این روزها که خبر از هدف قرار گرفتن بخش‌هایی از توان کشور می‌رسد و مسئولان می‌گویند تجهیزات ما بر پایه‌ی تلاش داخلی، مستقل و «ریالی» است و می‌توانیم سریع‌تر از تصور دشمن آن‌چه آسیب دیده را دوباره برپا کنیم، تازه درمی‌یابیم که آن همه تأکید رهبر شهید بر خوداتکایی چه ریشه‌های عمیقی داشته است.

گویی اکنون پرده از حقیقتی برداشته شده؛ حقیقتی که سال‌ها گفته می‌شد، اما امروز در میدان عمل لمس می‌شود. هر بار که این پایداری و بازسازی سریع را می‌بینیم، ایمان‌مان به ارزش سخنان، هشدارها و دوراندیشی‌های آن روزها پررنگ‌تر می‌شود.
در پرتو این تجربه‌ها، معنای دوراندیشی و لزوم پایبندی به مسیرهای ثابت و اصولی بیش از پیش روشن می‌شود؛ راهی که بر پایه‌ی خرد، آینده‌نگری و ساختن بنایی پایدار بر توان ملت استوار است.

نگاهی که فراتر از شرایط زودگذر، به فردای کشور چشم دارد و یادآوری می‌کند که برای رسیدن به فردایی محکم‌تر، باید بر همان مسیرهای عاقلانه و آینده‌ساز تکیه کرد و آن‌ها را با جدیت ادامه داد.
#جمع_خوانی_راه_او
#مرقومات_جنگی #به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری