تب سپید

این روزها که بازار داغ کنکور و تب انتخاب‌رشته همه جا را را پر کرده، دل من هم بی‌اختیار به آن روزگار دور پر می‌کشد؛ به همان روزهایی که هنوز سقف آرزوهایم با روپوش سپید پزشکی نقاشی می‌شد. 

خوب یادم هست روزی که برگه‌ی هدایت تحصیلی را به دستم دادند انگار سند خوشبختی‌ام را امضا کرده بودند. اولویت اول: تجربی. همان‌جا بود که در آینه‌ی خیال، خودم را با روپوش سپید طبابت می‌دیدم و طعم شیرین آن رویا را پیش از چشیدن سر کشیدم. از آن روز به بعد دنیای من شد زیست‌شناسی و شیمی؛ کتابخانه‌های شهر، پاتوق روزهای نوجوانی‌ام بود و ورق زدن اطلس‌های آناتومی و گیاه‌شناسی، لذتی داشت که واژه‌ها از وصفش قاصرند. گمان می‌کردم اگر عمق دانش را جستجو کنم و علمم را وسیع کنم، صندلی دانشگاه پزشکی بی‌گمان از آن من خواهد بود.

سال سوم دبیرستان، اوج آن اشتیاق سوزان بود؛ کسب نمره‌ی ۱۹/۷۵ در درس زیست‌شناسی، تاییدیه ای بود بر آن‌چه در دلم می‌پروراندم. اما دریغ از آن روز موعود که کنکور آمد و تقدیر، ورق را به گونه‌ای دیگر برگرداند. در کمال حیرت، نامم را در رشته‌ای دیدم که سهمی از رویاهایم نداشت. آن روزها کنکوری خواندن نه از بسته‌های آموزشی خبری بود و نه از راهنمایی‌های مشفقانه؛ انگار که مسیر ترقی، غریبانه و در سکوت به سمت سرنوشتی دیگر (حوزه) کج شد.

اگر اکنون به گذشته نگاه کنم و دستم به زمان برسد، دیگر به جست‌وجوی کتاب‌های متفرقه‌ی آناتومی نمی‌روم؛ بلکه دل‌تنگ آموختن فن تست‌زنی و رمز و راز کنکوری خواندن می‌شوم. 

گاهی در خلوت مادرانه‌ام، میان بازی سه فرزندم، این آرزوی سپید قدیمی در دلم جوانه می‌زند و با خودم می‌گویم: اگر گامهایم در مسیر پزشکی می‌رسید بی شک تمام توانم را حتی میان هیاهوی زندگی و مسئولیت مادری، وقف تعالی و رشد در آن مسیر می‌کردم. 

البته این سخن به معنای گله از جایگاه امروزم نیست؛ چرا که هر مسیر حکمتی دارد و هر تقدیر لطفی. اما چه می‌توان کرد که بخشی از قلب من، هنوز در همان روپوش سپید ناکام در راهروهای همان دانشگاهی که نرفتم جا مانده است.

#نقد 

#به_قلم_خودم 

#چالش_وبلاگ 

✍🏻مریم قپانوری