طعم بهار

با رویش گل‌های بهاری، دشت‌ها جامه‌ای از شقایق و همیشه‌بهار بر تن کرده‌اند. زمین چون تابلوی نقاشی خدا، آکنده از رنگ و زندگی‌ است. در میان این همه طراوت و زیبایی، بوی یک آش بهاری می‌چسبد؛ آشی که ما آن را «وَرکُواز» می‌نامیم.

با طلوع صبح، راهی باغ و مزرعه می‌شویم تا ورکواز را - این گیاه خودرو و خوش‌عطر_ از دل طبیعت بچینیم. ریشه‌اش شبیه پیازچه‌ی سبزی‌خوردن است و ساقه‌اش یادآور تره‌ی تازه‌.
نخست، سیصد گرم از این سبزی پرطراوت را پاک می‌کنیم، می‌شوییم و خرد می‌کنیم، سپس در دیگی جداگانه می‌گذاریم تا آرام بپزد. پس از پخت، با گوشکوب یا میکسر، آن را نرم و لطیف می‌کنیم.

در قابلمه‌ای دیگر، بلغور ریزدانه را نیز می‌پزیم تا به نرمی بنشیند. آنگاه ورکواز پخته را به آن اضافه کرده و هم می‌زنیم تا جا بیفتد و عطر بهار از دیگ برخیزد. در پایان، پیازداغی طلایی با زردچوبه و اندکی نمک به آن اضافه کرده و آشی پدید می‌آید خوش‌رنگ، خوش‌بو و دل‌انگیز؛ با طعمی همانند گل‌های بهار، ناب و ماندنی.
پ.ن:در بعضی ذائقه‌ها عدس پخته هم به این اش اضافه میشود.
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم ✍🏻مریم قپانوری