فریاد پرچم‌ها در مسیر انتظار

«آه از آن لحظه‌ای که غبار معرکه نشست…
ای حسین! اگرچه پیکرِ نازنینت زیر سمِ ستوران رفت، اگرچه برای غارتِ عبایِ مندرسِ تو، آن بی‌رحمانِ تاریخ، با یکدیگر به رقابت برخاستند و هر کدام به طمعِ جایزه‌ای، زخمی بر پیکرت نشاندند، اما ای مظلومِ عالَم، بنگر که چه شد!
همان عبایی که تکه‌تکه شد، امروز عَلمِ بیداریِ جهانیان است. فریادِ خون‌خواهیِ تو از میانِ دیوارهایِ سیاه و سنگیِ کاخِ ابن‌زیاد و یزید برخاست و تا ابدیت جاری ماند.
از آن زمان که زینبِ کبری (س) با خطبه‌های آتشینش کاخِ ستم را لرزاند، تا لحظه‌یِ ظهورِ فرزندت مهدی (عج) که خدا خود در طلبِ خونِ به ناحق ریخته‌ی تو قیام می‌کند، همه در تکاپویِ این خون‌خواهی‌اند.

حسین جان! این مسیرِ سرخ، تنها راهِ تو نیست؛ این امتدادِ همان راهی است که هر آزاده‌ای اگر پیکرش در طریقِ استقامت و عزت، در برابرِ کفر و ظلمِ زمانه تکه‌تکه شود، تا ابدِ تاریخ، مردمِ آزاده، خون‌خواه و پیروِ او خواهند ماند.
همچون آن رهبرِ شهیدی که در برابرِ مستکبران قد علم کرد؛ حالا این مردم، تا جان در بدن دارند، خون‌خواهِ او و استقامتِ اویند.



#باید_برخاست
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری