امام باقر (ع) هرگاه تب می کرد آب خنکی طلب می کرد و وقتی که آب به دستش می رسید ، جرعه ای از آن را می نوشید ، لحظه ای از نوشیدن باز می ماند و پس با صدائی بلند به حدی که در بیرون خانه نیز شنیده می شد از ته دل مادرش زهرا را صدا میکرد و می فرمود:” یا فاطمة بنت ُ محمد” ای فاطمه ، دختر محمد (ص). و به دین گونه خود را از سوز تب تسلی میداد و بر خود مرهمی می نهاد و جان و روح خود را با یاد محبوب و توسل به او آرام می کرد.

    در همین رابطه مرحوم شیخ عباس قمی می گوید: شاید تذکر به نام حضرت فاطمه (س) در هنگام تب شدید بیانگر این بود که همچنانکه بدنم به آتش می سوزد و آن را با آب سرد خاموش می سازم ،قلبم هم به آتش مصیبت مادرم گدازان است. لذا با ذکر فاطمه (س) دل را آرام می ساختند.

منبع: سفینة البحار،ج2،ص272