اندکی عقب تر
تقدیم به خواهر معلولم
نمـــــــــی دانی چه لذتی دارد وقتی که تو را عقب مانده ذهنی میخوانند در حالی که سراسر وجودت پر از دردهای جسمی و روحی است ولی توخدا را شـــــــکر بگویی و ذکر “یا حسین” در دلت سر دهی
نمـــــــی دانی چه لذتی دارد که با عصا راه بروی وانسانهایی که از کنارت عبور میکنند در دلشان آهی بکشند ولی تواُمیدوار باشی که آنها با دیدنت ، لحظه ای خدا را شکر بگویند
نمی دانی جه لذتی دارد چشمهای ســَـــرَت نبیند و دیگران باز آهی بکشندولی تو با چشم دلت ، قشنگی های دنیا را ببینی و آنها ندانند که تو هم می بینی!!!
نمی دانی چه لذتی دارد وقتی گوشهایت نشنوند و زبانت گنگ باشد و با زبان اشاره به دیگران بفهمانی که : ای انسانها کمی شکرگزار نعمتهایی که دارید ، باشید !
نمی دانی چه لذتی دارد که روی صندلی چرخدار بنشینی و برای جابجایی ات ، خانواده و دیگران کمکت کنندولی تو در دلت اُمیدوار باشی که :ای کاش این کمکها به عنوان نقطه ای روشن در نامۀ اعمالشان ثبت شودو دعا کنی برای عاقبت به خیری شان !
نمی دانی چه لذتی دارد که از برخی لذت ها - مانند راه رفتن - محروم باشی ولی غم ِ این محرومیت به یادت بیاندازد که جسم - دیر یا زود - رفتنی ست ،پس چرا غصۀ لذت های فانی را بخـــــــــوری ؟!
نمی دانی چه لذتی دارد که روی صندلی چرخدار بنشینی و نگاهت به زندگی ؛نگاهــــــــــــــــی متفاوت باشد
نمی دانی چه لذتی دارد که معلولیت باعث شده است قدر نعمتهای الهی را بیشــــــــــــتر بدانی که اگر تو به جای غیرمعلولین بودی مطمئنا برای هر یک قدمی که برمیداشتی ، خدا را شکر میکردی هر چند که انسان تا نعمتی را از دست ندهد قدر آن نعمت را نخواهد دانست.
ولیکن خدا را شکر که به این نکته دست یافته ای که اگر سختی و محدودیت نبودقدر عافیت را به این زیبایی درک نمیکردی و بالاخره نمیدانی چه لذتی دارد که دیگران تصور کنند با این حرفها و اُمیدواری ها ، فقط شـــــــــــعار میدهی
ولی تو لبخند بزنی و تنها دلخوشی ات این باشد که یار و همراه واقعی و همیشگی ات فقط خداست ..
روز جهانی معلولین بر توخواهر عزیزم مبارک
کوثرنهاوند(مهاجرإلی الله بِشِهابِ قَبِس)
