آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش.
باغ بی برگی،
روز و شب تنهاست،
با سکوت پاکِ غمناکش.
سازِ او باران، سرودش باد.
جامه اش شولای عریانی‌ست.
ورجز،اینش جامه ای باید .
بافته بس شعله ی زرتار پودش باد .
گو بروید ، هرچه در هر جا که خواهد ، یا نمی خواهد .
باغبان و رهگذران نیست .
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست
گر زچشمش پرتو گرمی نمی تابد ،
ور برویش برگ لبخندی نمی روید ؛
باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟
داستان از میوه های سربه گردونسای

اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید .
باغ بی برگی
خنده اش خونیست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش میچمد در آن .
پادشاه فصلها ، پائیز .

مهدی اخوان ثالث

بوسه های زرد و نارجی با زوزه باد بر چهره چین و چروک زده زمین می نشیند!!!!!

زمین بار دگر روح میگیرد ودر عشق بازی با معشوق ،شبنم فراق را بر سینه چاک چاک سبزه های نیمه پژمرده اش می چکاند

دل آسمان شور میزند رخسارش نیلگون و گاهی لاله وار شده است!!!!

گوئی هوای گریه بر سرش زده است!!!!
ابرها آستینها را بالا زده و هم نوا با آسمان طنین رعد آسا رادر سکوت می نوازند…تب سرد آسمان بر جبین زمین نشسته است!!

کوه سنگدل با نعره ابر سر تعظیم فرود می آورد واینجاست که بغض آسمان میشکفد وأنزلنا من السماء ماءَا

نویسنده:کوثرنهاوند
و هوا پر میشود از بوی خدا!!!!!!!