عیسی بن صبیح میگوید:

من در زندان بودم که امام حسن عسکری (ع) وارد زندان شد، من از قبل آن حضرت را میشناختم، به من فرمود:سن تو الان 65 سال و 32 روز است. من کتاب دعائی همراه داشتم که در آن تاریخ تولدم نوشته شده بود. به آن نگاه کردم و دیدم درست همانطور است که آقا فرموده است.

سپس فرمود: آیا فرزندی داری؟ گفتم: نه. دست بر دعا برافراشت و گفت: بارالها! به او فرزندی عطاکن که یاور او باشد. که فرزند چه یاور خوبی است. آنگاه به این بیت تمثل فرمود:
هرکس صاحب بازوئی (یاوری) باشدانتقامش گرفته میشود.آدم زبون کسی است که یار و یاوری ندارد.

پرسیدم: آیا شما فرزندی دارید؟ فرمود:
آری سوگند به خدا برای من فرزندی خواهد بود که روی زمین را پر از عدالت خواهد نمود. ولی در حال حاضر فرزندی ندارم.

سپس به این دوبیت تمثل جست:
لعلک یوما إن ترانی کأنما بَنیَ حوالیَ الأُسُودُ الَلوابدُ
فإن تمیما قبل أن یلدَ الحَصا أقام زمانا و هو فی الناس واحدُ
شاید روزی مرا ببینی که فرزندانم چون شیرهای ژیانی که یالشان روی هم ریخته است در اطراف من گرد آمده اند.چنانکه تمیم مدتها پیش از آنکه همچون ریگهای صحرا زاد و ولد کند، تنها می زیست..

بحار الأنوار ج51ص162