﷽؛
#خبر_آموزش
#هرمزگان
🔻برگزاری امتحانات داخلی(نیمسال دوم 1405 - 1404) در شهرستان سیریک مدرسه علمیه حضرت خدیجه -سلاماللهعلیها-
🔻 مکان:منزل شخصی معاون آموزش مدرسه
#عهد_علمی_با_امام_شهید🇮🇷
#مقاومت_ادامه_دارد…..✊
◈◈◈
#معاونتآموزشحوزههایعلمیهخواهران⇩
╭═════✎══════╮
╰═════📚══════╯
♦️قاب ماندگار از حضور رهبر شهید در در تنگه هرمز
🔹 رهبر شهید انقلاب در جمع دلیرمردان نیروی دریایی ارتش، مهرماه 1364.
شکوه برآمده از خاک تشنه
«شهر ما، در جنوبیترین نقطهی استان، همواره در تقابل با دو واقعیت است: واقعیتِ نادیده گرفته شدن در برنامههای دولتی و واقعیتِ پیشگامی در جریانهای بزرگ تاریخ.
اگر به تاریخ نگاه کنید، میبینید که این همان خاکِ محروم، تمدنساز بوده است. از پرورش شخصیتهای بزرگ تا نخستین فریادِ تکبیر بر فراز منارههای ما که جهان را تکان داد و فرو ریختنِ نمادهای استبداد در خیابانهای ما؛ همگی نشان از این دارد که شکوهِ ما از ایمان و ایستادگیمان نشأت میگیرد نه از بودجهها.
امروز نیز، همان الگو تکرار میشود. از نظر مادی، جنوب برای بسیاری تنها معنای مشقت، کمبود امکانات و کارشکنیهای مداوم را دارد. مردمی که در کنار معادن ثروت ملی یعنی پالایشگاههای نفت و گاز زندگی میکنند، اما خود گاهی از سادهترین رفاهها محروم میمانند. امروز در حالی که جهان شاهد هجوم دشمن به جنوب کشور است، دوباره این مردمِ جنوباند که با وجود تمام کاستیها، یکتنه و ایستاده، در برابر سیلِ دشمن ایستادگی میکنند. جنوبیها شاید در لیستِ اولویتهای دولتها نباشند، اما قطعاً در لیستِ قهرمانانِ تاریخ، همیشه در ردیف اول خواهند بود.»
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری
♦️تاریخ فراموش نمیکنه قبل از اینکه شما نگران جنوب بشید چه کسی در جنوب جانفدای ایران شد
«سلاحِ کشتارِ جمعیِ متحرک»
از آن زمانی که یار و همسفرش به دیار باقی رفته، او در حصارِ تنگِ خودش گرفتار شده و «خود» را تنها معبودِ خودش کرده است. چنان در وسواسِ حفظِ این کالبدِ خاکی غرق شده که از بیمِ گزندِ روزگار، طعمِ گوارایِ نوشیدن و خوردن را تنها در تازگیِ مطلق جستجو میکند آنقدر که حتی جرعهای آبِ شبمانده را بر خودش حرام کرده تا مبادا غباری از نیستی و فنا بر دامنش بنشیند.
او ساعتِ هستیاش را تنها بر مدارِ میل و مصلحتِ خودش کوک کرده. در پسِ هر رخدادی، چرتکهی سرد را بیرون میکشد. رفاقتها برای او تجارتخانهای برای سودِ بیشتر است. اما امان از آن دمی که ندای ایثار و فداکاری به گوشش برسد! چنان چترِ حمایتش را میبندد که انگار خورشید هم سدِ راهِ طلوعِ منفعت اوست.
برای او و همکیشانش، جهان تنها بومِ نقاشیِ خودخواهیهاست و آدمها، انگار تنها بردگان و جیرهخوارانی هستند که باید در رکابِ او به «بلهقربانگویی» ایستاده باشند.
اینها، سلاحهای کشتارِ جمعیِ متحرکیاند که بر رویِ عزت، شرافت و هستیِ دیگران قدم میزنند تا قدِ خودشان را بلندتر نشان دهند. غافل از آنکه این عزتِ پوشالی و فرجامِ این غرور، تن دادن به بوسهی مور و موریانههایی است که در سکوتِ گور، میانِ «خود» و «دیگران» هیچ تفاوتی قائل نخواهند شد.
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی ✍🏻مریم قپانوری
