قرآنی که نمی‌سوزد

به ساحت مقدسش جسارت کردند و بر کلام خدا آتش ظلم و کینه افروختند، گمان کردند که می‌توانند نور را با خاکستر و دود خاموش کنند. نمی‌دانستند که قرآنِ مکتوب، اگرچه در قالب صفحه‌ و کتاب می‌سوزد، اما حقیقتِ ناطق آن در قلب هستی زنده و جاودان است. قرآنِ ناطق، همان حجتِ الهی، امامِ زمان(عج)؛ صاحبِ عصر و نورِ هدایت است که خداوند او را در پرده‌ی حفظ خویش، پاس داشته است.  

اوست تفسیرِ زنده‌ی کتاب خدا، کلمه‌ای که از لبِ پروردگار بر عالم جاری شد و تا لحظه‌ای که فرمانِ «کن فَیَکُون» بر زبان قدرتِ الهی جاری شود، او نعم‌العینِ ایمان و مدارِ هستی باقی است.  

سوختنِ کاغذ، سوختنِ حقیقت نیست؛ نورِ قرآن ناطق همچنان از پشت ابرهای غیبت می‌تابد، بی‌آنکه دستی از خاک بتواند به آن برسد.  

 روزی خواهد آمد که این نور، از افقِ مشرقِ عدل طلوع می‌کند؛ روزی که غیب، آشکار می‌شود و زمین به صاحبِ خویش تسلیم می‌گردد. آن لحظه، فهمِ بشر خواهد دانست که آتش بر کلمه نمی‌افتد و هیچ ستمی بر حق جاری نمی‌شود، زیرا امرِ او چون اراده کند، تنها می‌گوید: “باش” و هستی سراسر اطاعت می‌کند.  

#به_قلم_خودم 

#رها_نویسی 

#نقد 

✍🏻مریم قپانوری