پناه دل
گاهی در میانه‌ی روزمرگی‌ها، زمزمه‌ها و اخباری از جنگ در فضای مجازی و رسانه‌ها در گوشمان می‌پیچد. تصاویری حدسی و فرضی از اوضاع و احوال آینده در ذهنمان نقش می‌بندد. هوای اطرافمان سنگین می‌شود، نفس در سینه می‌ماند و برای لحظه‌ای امید رنگ می‌بازد. ترس بر وجودمان سایه‌ می‌افکند، می‌لرزیم. آن‌جاست که جهانِ بیرون درهم می‌ریزد و تنها یک پناه باقی می‌ماند: خدای دل‌ها.

در چنین لحظه‌هایی، باید دوباره به یاد بیاوریم که دل و جان ما بی‌پناه نیست. خداوند در آیه‌ای آرام‌بخش می‌فرماید:

«أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ» (1)
آگاه باشید که دوستان خدا نه ترسی دارند و نه اندوهی.

این آیه، مرهمی است بر قلب‌هایی که از سیاهیِ ساز جنگ و بی‌عدالتی می‌هراسند. می‌گوید ایمان، سپری‌ست که دل را از تلاطم‌ها نگاه می‌دارد؛ نه آن‌که درد دنیا را انکار کند، بلکه آن را با نوری از درون آرام می‌کند. اولیای خدا در میان شعله‌ها می‌ایستند، اما درونشان نسیمی از اطمینان می‌وزد؛ چون می‌دانند وعده‌ی خداوند هرگز دروغ نیست و اما باز، قرآن در جایی دیگر می‌فرماید:

«أِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ» یقینا حزب خدا(در هر زمان و هر جا) پیروزند.(2)

پیروزی همیشه در فتحِ زمین نیست، گاهی در تسخیرِ دل است. هر کسی که در میانه‌ی اضطراب‌ها هنوز نور امید می‌پراکند، امید می‌کارد و دل نمی‌بازد، از حزبِ خداست. کسانی که حتی وقتی دنیا در آشوب است، با نگاهی مطمئن، با صدایی آرام و دلی روشن، به جلو می‌روند.

شاید ما نتوانیم ناقوس جنگ را خاموش کنیم، اما می‌توانیم دلمان را با آیه‌ای مطمئن کنیم. ایمان، پناهگاهی است که زیر آوارِ خبرها هم فرونمی‌ریزد. هر بار که از خبرهای غم‌انگیزِ جهان لرزیدیم، کافی‌ست چشمانمان را ببندیم و زمزمه کنیم:
«لا خوف علیهم ولا هم یحزنون»
در همان لحظه، نور آرامی از درون برمی‌خیزد؛ نوری که از آسمان‌هاست و نه از زمین.
پ.ن:1)سوره‌ی یونس،آیه 62
2) سوره مائده آیه56
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#نقد
✍🏻مریم قپانوری