ماهیت سفرهها یکی نیست
ماهیت سفرهها یکی نیست.
برخی سفرهها از جنس ایمان و مهرند، از یاد اهلبیت(ع) عطر گرفتهاند؛ سفرههایی چون سفرهی حضرت عباس یا سفره حضرت رقیه (س)، فقط شکم را سیر نمیکنند، آنها جان را نیز تربیت میکنند. در کنار چنین سفرههایی، انسان معنا پیدا میکند؛ دلها به هم نزدیک میشوند، دستها در همکاری گره میخورند و بوی نان و عشق در خانه میپیچد. هر لقمه و دعا تمنای مهربانی و گامی در مسیر انسانسازی است.
اما در این میان سفرههایی که تنها برای رفع گرسنگی پهن میشوند؛ سفرههایی یکبار مصرف، بیحافظه، بیاثر و بیجان. آنها بعد از خوردن، همانگونه که آمدهاند، بیصدا به سطل زباله سپرده میشوند. نه گفتوگویی در آنها شکل میگیرد، نه محبتی میجوشد و نه یاد و نامی از آن میماند.
تفاوت در چگونگی استفاده است. آن سفرهای انسانساز میشود که بر مدار محبت، همدلی و یاد خدا پهن میشود نه سفرهای بیروح که تنها جسم را سیر میکند و روح را گرسنهتر رها میکند.
سفرهی خانه اگر با همکاری خانواده گسترده شود، بوی غذایش با صدای خنده درآمیزد و دعای آغازینش با نگاهی محبتآمیز همراه میشود، دیگر سفرهای برای خوردن نیست. این سفره مدرسهای برای زندگی کردن است.
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری