خبر آمد که* سردار حسین همدانی* رفت.لحظه ای که خبر به جانم نشست،بیش از آنکه به سردار فکر کنم از جاماندگی خودم حالم گرفت.

سردار که باید می رفت…. سردار که در صراطِ رفتن بود و مگر جز این ،زیبنده سردار بود.

این مائیم که در این هندسه حضور،*حصاری به اندازه عادت هامان* به دور خویش کشیده ایم و سردار سر بِدار ِ، این هندسه را برهم زد و رفت.

سردار ِ سر بِدار حسین همدانی، آن سیمای سفید کرده در آسیاب جهاد،سالهاست که می رفت و ما گمان کردیم در کنارمان است. او بازمانده غافله ای بود که سالارش حاج احمد متوسلیان بود.

گمانم سردار سلیمانی غصه دار است. گمانم اکنون مرغان دشت هوائی شده اندولی شما مرغان وحشی کجا و ما اهلی شدگان در قفس کجا؟

آیا کسی صدای مارا می شنود؟ آیا امیدی برای ما هست؟

بی بی جانم خوب میدانم در بهار عمر کوتاهت ،سختی ها و مصیبت های زیادی را تحمل کردی…
اما…….
امان از دل زینب!
بی بی جان!!!
گودال پر از خون را ندیدی!!! در آتش ،قوم مجنون را ندیدی !!!دست و پا زدن گل عشق را ندیدی!!! ناله زدن بلبل عشق را ندیدی!!! از باغ غم ،زینب ،ثمر می چید!!! بلا پشت بلا می دید زینب! !! امان از دوره سرد اسارت!! امان از زینب و درد اسارت!!!
#تولیدی_به_قلم_خودم

چرا شب ما را سحر نمی آید؟!
چرا زیوسف زهرا خبر نمی آید؟!
عزیز فاطمه مهدی بیا به محفل ما
مگر به محفل مادر پسر نمی آید؟!

سلام ای سفره دار فاطمیه

نگار بی قرار فاطمیه

سلام ای محرم غم های مادر

توئی تنها نگار فاطمیه

شود آیا دهی رویت نشانم

الا ای پرده دار فاطمیه

شود آیا دهی شال عزایت

یگانه سوگوار فاطمیه

   امام باقر (ع) هرگاه تب می کرد آب خنکی طلب می کرد و وقتی که آب به دستش می رسید ، جرعه ای از آن را می نوشید ، لحظه ای از نوشیدن باز می ماند و پس با صدائی بلند به حدی که در بیرون خانه نیز شنیده می شد از ته دل مادرش زهرا را صدا میکرد و می فرمود:” یا فاطمة بنت ُ محمد” ای فاطمه ، دختر محمد (ص). و به دین گونه خود را از سوز تب تسلی میداد و بر خود مرهمی می نهاد و جان و روح خود را با یاد محبوب و توسل به او آرام می کرد.

    در همین رابطه مرحوم شیخ عباس قمی می گوید: شاید تذکر به نام حضرت فاطمه (س) در هنگام تب شدید بیانگر این بود که همچنانکه بدنم به آتش می سوزد و آن را با آب سرد خاموش می سازم ،قلبم هم به آتش مصیبت مادرم گدازان است. لذا با ذکر فاطمه (س) دل را آرام می ساختند.

منبع: سفینة البحار،ج2،ص272