حس لطیف عاشقی

اربعین رسیده و من مثل همیشه جامانده‌ام. نه پایم به جاده‌ی عشق رسید و نه چشمم به گنبد طلایی افتاد. اما دلم هر شب در کوچه‌های روضه قدم می‌زند؛ در خانه‌های ساده‌ای که با اشک، کربلا را به آغوش کشیده‌اند.

من جامانده‌ام، اما نه از عشق. دل‌خوشم به صدای نوحه‌ای که از بلندگوی خانه‌ی همسایه می‌آید، به چای روضه‌ای که طعمش، طعم اشک‌های زینب است.

شاید امسال نرفتم، اما هر شب در دل تاریکی، با زمزمه‌ی “یا حسین” راهی شدم نه با پای جسم بلکه با پای دل. اصلا مگر کربلا فقط در خاک است؟! کربلا در دل‌هایی‌ست که هر شب با یاد حسین می‌سوزند و می‌سازند.

من جامانده‌ام، اما هنوز امیدوارم که روزی در میان زائران پیاده، نام من هم باشد. تا آن روز با روضه‌ها زندگی می‌کنم، با اشک‌ها وضو می‌گیرم و با هر “یا حسین"، کربلایی می‌شوم.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری