«داشتم کتاب‌های چیده شده بر لبِ طاقچه را مرتب می‌کردم که دفتر خاطراتِ قدیمی‌ام، چون رازی سرگشوده از میانِ کتاب‌ها بر زمین لغزید. خم شدم و آن را برداشتم؛ صفحاتش بوی کهنگی و عطری غریب می‌داد. ورق زدم تا به صفحه‌ای رسیدم که دوستی در روزگارانِ دور، برایم نقاشی کرده بود: پروانه‌ای که گردِ شمعی می‌چرخید و در میانِ شعله‌اش، نقشِ لطیفِ «دوستت دارم» جان گرفته بود.

شمع‌ها می‌سوزند و در پایِ خویش آب می‌شوند؛ و تنها ردپایی که از این تپش‌های بی‌قرار بر جا می‌ماند، همین دفترهای قدیمی و خاک‌گرفته است که شاهدِ زنده بودنِ روزهای رفته‌اند.

روزِ وصلِ دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران، یاد باد »

#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری