راوی میگوید: اثاثیه حسین(ع) و زنان و باقی مانده خاندانش را بر یزید وارد کردند. در حالی که با طناب بسته شده بودند. پس از آنکه با این وضعیت برابر یزید ایستادند..
علی بن الحسین(ع) فرمود:
ای یزید ! تو را به خدا سوگند میدهم در باره رسول خدا(ص) چه گمان داری اگر ما را در این حال ببیند؟؟
یزید دستور داد طنابها را بریدند. سپس سر حسین(ع) را برابر خود گذاشت و زنان را پشت سر خود نشاند تا به آن بنگرند
علی بن الحسین(ع) سر را دید و پس از آن هرگز سر حیوان نخورد
اما زینب(س) هنگامی که سر را دید دست برد و گریبان چاک کرد. سپس با نوائی اندوهناک که دل را جریحه دار میکرد گفت:
ای حسین! ای حبیب رسول خدا(ص) ! ای زاده مکه و منا ! ای فرزند فاطمه زهرا سرور زنان! ای فرزند دختر مصطفی(ص)!!
سپس زنی از زنها که در خانه یزید بود با صدای بلند برای حسین(ع) گریست و چنین ندا سر داد:
ای وای حسین! ای وای حبیب! ای وای سرور ! ای وای سرور اهل بیت! ای وای فرزند محمد(ص) ! ای سر پرست بیوه زنان و یتیمان!! ای کشته بدست فرزندان زنا کار !!
لهوف ص 169