صفِ اوّل

در طول بیش از بیست سالی که افتخار خدمت در حوزه را داشته‌ام، تنها یک بار توفیق یافتم حضور مسئولی را درک کنم که با نیت شنیدن، فهمیدن و همراهی کردن، پای سخنان اهل حوزه بنشیند؛ حضوری که در آن، دیدن و لمس کردن واقعیت‌ها جایگزین گزارش‌های کاغذی شود و در پایان، سخن از مساعدت و پیگیری، رنگ صداقت و تعهد به خود بگیرد.

دیروز حوزه‌ی علمیه‌ی شهرمان میزبان مدیریت محترم حوزه‌های علمیه خواهران جناب آقای دکتر علیزاده(زید عزه) بود؛ میهمانی از سرزمین آفتاب و نور، که حضورش برای طلاب و اساتید مایه‌ی امید و دلگرمی بود. ما که خود را همواره «مدعیان صف اول» می‌دانیم، چشم‌انتظار دیداری صمیمی و بی‌واسطه بودیم.

برنامه چنین مقرر شده بود که دیدار با اساتید در ابتدای ورود انجام گیرد، اما به اقتضای شرایط، ترتیب جلسات تغییر یافت و ابتدا نشست‌هایی با مبلغین، طلاب امین و دیگر گروه‌های فعال برگزار شد. ساعت‌ها گذشت تا سرانجام نوبت به اساتید رسید. این جلسه در فضایی علمی و فرهیخته، در کتابخانه حوزه و با حضور جمعی از اساتید و مسئولان، برگزار شد؛ فضایی آمیخته به وقار، اندیشه و دغدغه‌های صادقانه.

استاد میهمان با حوصله و دقت، سخنان را می‌شنیدند؛ شنیدنی فعال و مسئولانه، نه صرفاً از سر ملاحظه. نکات مطرح‌شده را با قلم بر صفحه‌ی گوشی خود یادداشت می‌کردند و آنجا که مطلبی نیازمند توضیح بیشتر بود، با تواضع درخواست شرح و تفصیل می‌دادند تا مبادا نکته‌ای ناگفته یا نادیده بماند. حتی هنگامی که شارژ تلفن همراهشان به پایان رسید، برگه‌های درخواست‌ها و پیشنهادها را شخصاً از ارائه‌دهندگان دریافت کردند تا پیگیری امور معطل نماند.

در پایان سخنان، با توکل به خداوند متعال، از او مدد و توفیق خدمتگزاری مسئلت کردند و با صداقتی قابل تقدیر فرمودند: «قولی نمی‌دهیم که از عهده‌ی انجامش برنیاییم؛ چرا که وعده‌ی بی‌عمل، رنگی از نفاق دارد.» برخی مطالبات را محقق‌شده دانستند، برخی را در مسیر اقدام و اجرا، و برخی دیگر را نیازمند تأمین بودجه و همراهی شورای سیاست‌گذاری برشمردند. در مواردی نیز، شخصاً راهکارهایی عملی ارائه کردند که نشان از اشراف و دغدغه‌مندی ایشان داشت.

ایشان از متانت، دقت و علمی‌بودن مطالبات اساتید ابراز خرسندی کردند و صراحتاً قدردان حضور و ایستادگی آنان در شرایط دشوار اقتصادی شدند؛ شرایطی که با وجود حقوق اندک و تنگناهای معیشتی، خللی در تعهد و همراهی‌شان با حوزه ایجاد نکرده است.

این دیدار در فضایی سرشار از احترام و امید به آینده به پایان رسید و در خاتمه، با اهدای هدایایی متبرک از حرمین شریفین در کربلای معلی، دل‌های طلاب و اساتید بیش از پیش نورانی و متبرک شد؛ گویی این تبرک، مُهر معنویِ پایانی بود بر نشستی که با نیت خدمت آغاز شده و با امید به تحقق وعده‌ها به سرانجام رسید.

باشد که چنین حضورهایی تداوم یابد و «صف اول» جایگاهی حقیقی در شنیدن، تصمیم‌سازی و خدمت‌رسانی باشد.

#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری