هم‌قدم با حق در مسیر سرجدایی

تیشرت‌های مشکیِ عزاداری آماده شده و جایگاهِ وداع و تشییع، رنگ و بوی غربت گرفته، موکب‌ها برای خدمت به مشایعت‌کنندگان برپا شده است.

انگار همه‌چیز خبر از یک عهد تازه می‌دهد؛ عهدی که از جنسِ اشک است و وفاداری.

تشییع امام شهید، آمدنِ دل‌هایی است که هنوز به راهِ حق دل بسته‌اند، آمدنِ قدم‌هایی است که می‌خواهند بگویند: “ما هنوز بر پیمانِ ولایت، مقاومت و ایستادن در برابرِ ظلم و زیاده‌گویی ایستاده‌ایم". این وداع، فقط وداع با یک پیکر نیست؛ وداع با مردی است که سال‌ها با این مردم زندگی‌ کرد، با دردِ این دیار گریست و با غمِ این خاک آشنا بود.

این روزها در میانِ اشک و آه، مردم می‌آیند تا بگویند:
رهبرم! تو تنها نبودی، از همین مردم بودی، مردم، هیچ‌گاه عزیزِ خود را تنها نمی‌گذارند.

این صحنه، آدم را می‌برد به کربلا؛ به لحظه‌ای که حسینِ (ع)، در برابرِ سپاهِ جور و یزیدیانِ زمان، تن به ذلت نداد و گفت:
“مرگ با عزت، از زندگی با ذلت بهتر است.”

این روزها هر تشییعی که رنگِ ایمان بگیرد و هر وداعی که بوی حسین(ع) بدهد، یعنی هنوز این راه زنده است و هنوز دل‌هایی هستند که بیعتِ با یزیدِ زمان را نمی‌پذیرند؛ یعنی هنوز این مردم، در اشک و در فریاد،
نامِ حق را زنده نگه داشته‌اند.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری