همه با هم

استادِ کشور‌دوست، نامی در نگاه نخست شاید ساده و کم‌فروغ، اما هرچه بیش‌تر در آن دقیق می‌شوم، می‌بینم که پشت این سادگی، دنیایی از معنا نهفته است.او نه فقط خود، بلکه خانواده‌اش نیز در یک صفت مشترک‌اند؛ همگی، یک‌صدا و هم‌دل، کشوردوست‌ بودند و این عشق به میهن، در رگ و ریشه‌شان همچنان جاری است.

گفتیم «استاد»؛ و این واژه در وصف او اغراق نیست.کسی که دانش را صرفاً در قالب کتاب و درس دیکته نکرد.او در عمل و مسئولیت‌پذیری‌ نسبت به سرزمینش هم این گونه بود. ایران برای او خانه‌ای‌ بود که تا پای جان در آن ایستاد و رنجِ ساختن در آن را به جان خرید و پروانه‌وار در گرد شمع، مردانه سوخت.

استادِ کشور‌دوست از آن دست انسان‌هایی‌ بود که حضورش یادآور وظیفه و تعهد بود. در کلاس درسش، میان سطرهای درس و گفت‌وگو، همیشه ردّی از عشق به این خاک دیده می‌شد؛ عشقی که در تلاش، در پرورش شاگردانی مسئول و آگاه جلوه‌گر است.

خانواده‌اش نیز در امتداد همین مسیر گام برمی‌دارند؛ گویی در این خانه، حُبِّ وطن، میراثی‌‌ است که از نسلی به نسل دیگر به ارث می‌رسد.

آری، سید علی خامنه‌ای استادی بود که نخست، شاگردِ وجدانِ خویش بود.
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
#مرقومات_جنگی
#استاد_کشوردوست