راوی میگوید: آن روز ام کلثوم دختر علی (ع) در کوفه از پشت پرده خطبه ای خواند و در حالی که صدایش به گریه بلند بود او چنین گفت:
ای کوفیان وای برشما!! چه شد که حسین را بی یاور گذاشتید و او را کشتید و دارائی هایش را تاراج کردید و آن را مانند ارث خود دانستید
وزنان او را اسیر کردید و او را آزردید؟؟ نفرین برشما!!
وای برشما! آیا میدانید چه بلائی دامن گیرتان شده است؟؟چه بار گناهی بر دوش کشیدید؟؟چه خونهائی ریختید؟؟ چه زنان بزرگواری را مصیبت زده کردید؟؟ چه دخترانی را غارت کردید؟؟ چه دارائی هایی به تاراج بردید؟؟؟
من در زندگانی خود بر برادرم میگریم،بر او که بهترین مردم پس از پیامبر (ص) بود. میگریم با اشکی فراوان که پیاپی آن را پاک میکنم وباز میجوشد وبر گونه هایم همواره و بی منت جاری است