عیال خدا و شادی دیدار

دلم سخت تنگ شده بود؛ درس و مشق همچون زنجیری بر دست و پایمان پیچیده بود و مجال نفس کشیدن نمی‌داد. همه‌ی تکالیف را به پایان رساندیم و گفتیم: بگذار این فاصله‌ی دور را طی کنیم، شاید دل‌هایمان سبک‌تر شود. هنوز چند گامی از خانه دور نشده بودیم که صحنه‌ای جانکاه در کنار جاده، روحمان را خراشید؛ هیاهوی مردم، صدای آژیر آمبولانس و موتوری که نیمه‌جان زیر چرخ‌های سنگین تریلی جا مانده بود. آن تصویر تلخ، همچون سایه‌ای بر جانمان نشست.

با دلی لرزان به خانه‌ی پدر رسیدیم. دستانش را گرفتم؛ همان دستان پینه‌بسته که سال‌ها بار زندگی را بر دوش کشیده بود. لرزشی در دلم افتاد و اشکی بی‌صدا گوشه‌ی چشمم حلقه زد. بغض را فرو دادم، اما هر بار که به چهره‌ی پرچین و چروک او نگاه می‌کردم، دلم ریش‌ریش می‌شد. چه بسیار می‌خواستم او را در آغوش بگیرم و بارانِ ابرهای چشمم را بر زمین بریزم. خود را جمع کردم، اما صدای گرم و آرام پدر، همچون آتشی در زمستان، جانم را روشن کرد. محفل آن شب چنان پرحرارت شد که کودکان نیز دلشان نمی‌خواست بازگردند.

پاسی از شب گذشت و خانه‌ی پدر را به مقصد خانه‌ی خود ترک کردیم. پشت‌مان گرم‌تر شده بود؛ دعای پدر، نگاهش و آن ذکرهای آرامش‌بخش، همچون سپری در برابر سختی‌ها. در مسیر بازگشت، ذهنم به دعاها و اذکار ماه رجب گره خورد؛ همه‌شان به یک حقیقت بازمی‌گردند: توحید، اقرار به وحدانیت خداوند. آری، اگر قرار است دل‌هایمان گرم شود، چه کسی بالاتر از خداوندِ ازلی و ابدی؟ چه کسی جز او می‌تواند بلا را دفع کند و قضا و قدر را برگرداند؟ اوست که دل را آرام می‌کند، اوست که امید را در جان می‌نشاند، و اوست که در تاریکی‌های زندگی، چراغی از نور می‌افروزد و چه زیباست که این نور الهی در دیدار با بندگان خدا نیز جلوه‌گر می‌شود. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرمودند:

«الخَلقُ عِیالُ اللّه ِ ، فأحَبُّ الخَلقِ إلى اللّه ِ مَن نَفعَ عِیالَ اللّه ِ ، و أدْخَلَ على أهلِ بَیتٍ سُرورا.»
مردم عائله خدا هستند؛ پس محبوب‌ترین کس نزد خدا، آن است که به عائله او سود رساند و خانواده‌ای را خوشحال کند. [الکافی : 2/164/6]

دیدار آن شب با پدر، مصداقی روشن از این حقیقت بود؛ هم او خوشحال شد از حضور فرزندان و گرمی محفل و هم ما دل‌هایمان سبک‌تر و روشن‌تر گشت. پس در حقیقت، این شادی دوطرفه، همان سود رساندن به عیال خدا بود؛ عملی که نزد پروردگار محبوب‌ترین است.

هر گامی که در جهت خوشحال کردن دل‌های دیگران برداشته شود، نه تنها بار غم را از دوش خودمان می‌کاهد، بلکه ما را در زمره‌ی محبوبان خداوند قرار می‌دهد. دیدار پدر، دعای او و لبخندهای کودکان، همه گواهی بود بر اینکه راه آرامش و نور، از دلِ محبت به خلق خدا می‌گذرد.
#رها_نویسی
#نقد
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری