طنین طوطی‌وار

گوشی، کتاب، جزوه، کلاس آنلاین، ملاقه همه و همه را کنار می‌گذارم. اندکی رهای رها از همه چیز خودم را در می‌یابم. من یک مادرم! خوب که گوش می‌دهم، صدای تکرار کلمات را از کودک نوپایم خوب می‌شنوم. همه‌ی کلماتی را که از او می‌خواهم بدون غلط گفتاری تکرار می‌کند. گوشم با صدایش انس می‌گیرد، قند در دلم آب می‌شود، او را محکم در آغوش می‌گیرم، بوس‌های آبدار را از عمق جانم روی لُپ‌های سفیدش می‌نشانم. او هم ذوق زده کلمات یادگرفته را تکرار می‌کند تا بیشتر در آغوشم بماند. کمی سرم را بر‌می‌گردانم، دختر‌های گلم در حال بازی با خمیر هستند و خوب به صدای داداش گوش می‌دهند. آن‌ها هم می‌آیند و در جمع دونفره‌ی من و داداشی خودی نشان می‌دهند. دستم را می‌گیرند در تنگنای آشپزخانه و راهرو آلیسا آلیسا می‌خوانند و یکی بعد از دیگری با گفتن هِی زمین می‌شینند . لبخند رضایت بر لبانشان می‌نشیند .در دلشان تعجب می‌کنند این مامان است که بعد از چند روز شلوغ کاری دست ما را گرفته و قهقهه می‌زند؟!
دوباره داداش را در آغوش می‌کشند،به قول خودشان مثل اسلایم فشارش می‌دهند و با التماس از او می‌خواهند تا کلمات را طوطی‌وار تکرار کند.
او هم قدری خود را لوس می‌کند و مقاومت می‌کند.
دوباره هر کسی به جای خودش برمی‌گردد. من به آشپزخانه و ملاقه به دست، دخترها به نمایش عروسکی و آقا محمد جواد به سرو صدا و کوبیدن لولای در.
تا زمانی‌که مادرِخانه روحش همچون جسمش در خانه باشد و آرام، بچه‌ها و جو نیز آرام است. اما وقتی که مادر جسمش در خانه و روحش گرفتار در کلاس آنلاین یا در جلسه تدریس و جاهای دیگر باشد بچه‌ها خود را به آب و آتش می‌زنند تا روح مادر را به جمع خودشان برگردانند.
جلب توجه منفی،دست گذاشتن روی نقطه ضعف‌های مادر همچون کثیف‌کاری،بی نظمی،سرو صدای بی‌جا و بلند،دعواهای سوری و..همه و همه سعی در بازگرداندن روح مادر دارند.
بیایید قدری رهای رها باشیم از همه‌ی تعلقاتی که فرعی و نه اصلی مسیر ما را به سمت خودشان کشانده‌اند. خانه بیشتر از هر کسی به روح مادر، لطافت مادرانه و آرامش محتاج است.
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری