مهندسی دوبارهی مفاهیم سنتی
مهندسی دوبارهی مفاهیم سنتی
امروز ناهار آش رشته است؛ محتوایی که اگر درست سرو شود، میتواند مقوی باشد و هم سریع و خوشخوراک.
از دیشب حبوبات خام را خیس کردهام؛ برای اینکه نفخشان گرفته شود، درست مثل هر محتوایی که برای نسل زد میخواهیم آماده کنیم، باید از قبل نرمش کنیم ، زمان بدهیم و آن را طوری آماده کنیم که وقتی رسید، دیگر نیاز به صبرِ اضافه نداشته باشد.
نسل زد حوصلهی متنهای طولانی، پیامهای کشدار و آمادهسازیهای فرسایشی را ندارد.
آنها دنبال چیزیاند که زود بفهمند، زود بپسندند و زود مصرف کنند. مثل غذایی که از قبل پخته شده و کمی گرم شود و به دستشان برسد.
نخود و لوبیا باید با دیگ زودپز پخته شود؛ چون این نسل برای جا افتادنِ حرفها، برای رسیدنِ معنا، بیشتر از دهها دقیقه منتظر نمیمانند. محتوا باید، فشرده، سریع و آمادهی مصرف باشد.
پیاز را اگر رنده و سرخ کنیم ، انگار لایههای اضافهی محتوا را حذف میکنیم؛ دیگر کسی با بافتهای زبر، طعمهای خام و توضیحهای طولانی کنار نمیآید. نسل زد از محتوایی خوشش میآید که سریع، نرم، مستقیم و بیدردسر باشد.
برای سرو باید کمی از گرمی غذا کم کرد، شبیه همان نکتهی مهم در رساندن پیام ؛ محتوا اگر زیادی داغ و شتابزده باشد،خوردنش غیر ممکن است.حرارتش
باید به اندازهای باشد که دلپذیر و فوری وقابل مصرف باشد.
در پایان اگر بخواهیم برای نسل زد خوراکی مقوی بدهیم، لازم نیست دین تازه، قران جدید و یا فرم عجیب اختراع کنیم؛ فقط باید همان غذای قدیمی را با ریتمی تازه، با بستهبندیای چابک و با زبانی قابل لمس به دستشان برسانیم.
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
✍🏻مریم قپانوری
