پلاویکس تحریمی

مادرم بیمار بود. هربار نیاز به تعویض دفترچه و گرفتن داروهای جدید داشت؛ داروهایی که از خارج وارد می‌شد تا شاید مرهمی بر رنج و دردش باشد.خوب به خاطر دارم هربار برای گرفتن دارو از داروخانه چه پروسه‌ی عظیمی را باید پشت سر می‌گذاشتیم. از نسخه‌ی دست نویس دکتر به اداره‌ی بیمه و از اداره‌ی بیمه به داروخانه‌ی خاص. هربار قیمت داروها بیشتر از قبل بود. دیگر پول کارگری پدر و کمک‌های این و آن افاقه نمی‌کرد.مسئول داروخانه هربار با ناامیدی و یاس از تحریم می‌گفت؛ از کم بودن داروی پلاویکس و قیمت‌های سر به فلک کشیده‌ی آن‌.

مدتی گذشت و زمزمه‌های مذاکره و برجام رخ داد. بخشی از تاسیسات هسته‌ای را بتن ریزی کردند. ایران در همه حال صداقت خودش را اثبات کرده بود اما این آمریکا و بدخواهان بودند که پشت چهره‌ی به ظاهر صادقشان هربار با تحریم‌های بیشتر چرخه‌ی حیات زندگی بیماران را مختل می‌کردند.

از برجام و مذاکره چیزی جز تحریم‌های ظالمانه و بیشتر نصیب ملت و کشور ما نشد. ما با همه‌ی رنج و درد تحریم‌های ظالمانه را درک کردیم. سال‌ها گذشت به میز مذاکره رفتیم بنا بود تحریم‌ها برداشته شود اما تحریم‌ها که برداشته نشد بماند؛ سایه‌ی جنگ و شهید شدن هزاران نفر در جنگ دوازده روز نیز به آن همه ظلم و تعدی اضافه شد.
روزگار به ما آموخت از جنگل متوحش روباه پیر، سگ هار و صاحب افسار گریخته‌اش چیزی جز تحریم،فشار و ظلم نصیب و روزی احدی نخواهد شد.
#نقد
#به_قلم_خودم
#بیداری_ملت
#روایت_بیداری