نشان خونین
جمعه‌ای در مهرماه، روزی که نوبل نام برنده‌اش را فاش خواهد کرد؛ کمیته نوبل در اسلو، در سکوتی جهانی، پرده از نامی برخواهد داشت که نماد و نشان صلح و امنیت است.

ترامپ، سال‌هاست برای شستن دستان آغشته به خونش در پی این مدال می‌دود. او می‌خواهد با لبخندی مصنوعی، جنایت را بزک کند و نام خود را در کنار صلح بنشاند.

اما نوبل، اگر هنوز اندک شرمی در چهره دارد، به کسی نخواهد رسید که امضایش پای ترور و تحریم است و شریکی در خون‌ریزی کودکان غزه، هم‌دست نتانیاهو در جنایت علیه بشریت.

اگر قرار باشد این مدال بر سینه‌ی او بنشیند، باید نامش را از «جایزه‌ی صلح» به «نشان ریا و جنایت» تغییر داد.

ترامپ، همان مردی‌ست که از جزیره رسوایی اپستین بیرون آمد؛ کودک‌آزارِ پیرِ خودشیفته‌ای که امروز با نگاهی ساختگی، از صلح جهانی سخن می‌گوید. نوبل برای او توهینی‌ست به انسانیت. وجدان‌های بیدار می‌گویند که او برنده این جایزه نخواهد بود هرچند اگر دنیا سرنوشتی دیگر را بر برگ ننگین تاریخ ثبت کند.
#نقد
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

نشان خونین
جمعه‌ای در مهرماه، روزی که نوبل نام برنده‌اش را فاش خواهد کرد؛ کمیته نوبل در اسلو، در سکوتی جهانی، پرده از نامی برخواهد داشت که نماد و نشان صلح و امنیت است.

ترامپ، سال‌هاست برای شستن دستان آغشته به خونش در پی این مدال می‌دود. او می‌خواهد با لبخندی مصنوعی، جنایت را بزک کند و نام خود را در کنار صلح بنشاند.

اما نوبل، اگر هنوز اندک شرمی در چهره دارد، به کسی نخواهد رسید که امضایش پای ترور و تحریم است و شریکی در خون‌ریزی کودکان غزه، هم‌دست نتانیاهو در جنایت علیه بشریت.

اگر قرار باشد این مدال بر سینه‌ی او بنشیند، باید نامش را از «جایزه‌ی صلح» به «نشان ریا و جنایت» تغییر داد.

ترامپ، همان مردی‌ست که از جزیره رسوایی اپستین بیرون آمد؛ کودک‌آزارِ پیرِ خودشیفته‌ای که امروز با نگاهی ساختگی، از صلح جهانی سخن می‌گوید. نوبل برای او توهینی‌ست به انسانیت. وجدان‌های بیدار می‌گویند که او برنده این جایزه نخواهد بود هرچند اگر دنیا سرنوشتی دیگر را بر برگ ننگین تاریخ ثبت کند.
#نقد
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

🕊️ دلنوشته‌ای شبانه به امام امت

امشب، در سکوتی نیمه‌سنگین، قفسه‌ی کتاب‌هایم را زیر و رو می‌کنم، اما دلم در صحیفه‌ی توست؛ در کلماتت راه می‌روم، در جملاتت پناه می‌گیرم و در نگاهت به اسلام عزیز، خودم را گم می‌کنم.

ای روح خدا!

شما گفتی میدان جبهه و جنگ سرنوشت ما را رقم می‌زند، نه میز مذاکره و من امشب، در تاریکی این شب، با تمام وجودم حس می‌کنم که حق با شما بود.
شما اسلام را در سفره‌ی خالی پابرهنه‌ها می‌دیدی، در اشک مادر شهید، در دستان پینه‌بسته‌ی کارگر و در بغض جوانی که دنبال حقیقت می‌گردد.

اما امروز، بعضی‌ها از خون شهیدشان عبور می‌کنند، از آرمان‌ها رد می‌شوند و خزعبلاتی می‌بافند که حتی شرم از
شنیدنش در دل می‌نشیند؛ برادر شهیدی که نماینده است و از راه شهیدش فاصله گرفته و دغدغه‌اش اسلام نیست، بلکه میز و مقام است.

ای امام!
افق دیدت آن‌قدر وسیع بود که انگار برای همین روزها سخن گفتی. برای همین شب، همین تاریکی، همین سردرگمی.
ما زمان تو را درک نکردیم، اما حالا، با هر جمله‌، هر وصیت و هر فریادت، بیدار می‌شویم، دیر، اما بیدار.

اکنون آقا، آن خلف صادق، ادامه‌دهنده‌ی راه شماست.گاهی سخنانش را مستقیم می‌شنویم، گاهی در خطوط روزنامه‌ها و گاهی در دل‌مان، بی‌واسطه و بی‌صدا اما همیشه با همان نور، روشنی و همان حقیقت.

ای امام!
راه تو راه ماست و اگرچه گاهی خسته‌ایم،
اما هنوز دل‌مان به تو گرم است و
شب‌های‌مان با یاد تو روشن می‌شود.

از ما بپذیر این دل‌نوشته‌ی شبانه از دل دختری که در سکوت با گوشی فول شارژ،
اما با دلی پر از سؤال، از تو می‌نویسد و با تو نجوا می‌کند.
#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

عَلَم به دست
از همان کودکی، دلم پرچم می‌خواست.
دلم می‌خواست پرچم را بگیرم، بلند کنم، بالا ببرم، انگار که پرچم، زبان دل من بود؛
رنگ‌ها و موج‌هایش، حرف‌هایی داشت که هیچ زبانی نمی‌گفت.

در نیمه روز خونین کربلا،تا وقتی عَلَم در دست علمدار بود دل‌ها آرام بود، قدم‌ها استوار، هیچ واهمه‌ای نبود،اما آن روز،
وقتی علمدار زمین خورد، همه چیز انگار از عظمت زخمی که بر دل‌ها نشسته بود فرو ریخت و آن‌گاه،در میان سکوت و حیرت، زنی قدکمان برخاست.عَلم را برداشت با قدرت ایمان خطبه خواند و هیمنه‌ی پوشالی مستکبران و ظالمان را در هم شکست با کلامی که از دل برآمد و بر دل نشست.

امروز اگر علمداران مقاومت در میان ما نیستند، ما دختران این حرم و علمداران مقاومتیم.
پرچم‌های حزب‌الله را به دست می‌گیریم،
از سر عشق به حقیقت.با خطابه‌هایمان و فریادهایمان،هیمنه‌ی ظالمان را می‌لرزانیم و پرچم را همچنان بالا نگه می‌داریم.
#سوژه_هفتگی
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

روابط ریالی،دلاری

روزی روزگاری، خانه‌ها به هم نزدیک بودند، اما دل‌ها به همدیگر نزدیک‌تر. دیوارها نازک بود، اما دل‌ها ضخیم از مِهر. صدای خنده‌ی کودکی، بوی نان تازه و یا آهی از ته دل، کافی بود تا همسایه‌ای بی‌درنگ بپرسد: «چه شده؟»
در خوشی‌ها شریک بودند، در ناخوشی‌ها شانه‌به‌شانه. نه منت، نه محاسبه؛ مهربانی بی‌فاکتور بود، بی‌قیمت‌گذاری.

اما امروز، روابط، ریالی و دلاری شده‌اند.
می‌ایستیم، منتظر زوزه‌ی باد یا قار‌قار کلاغی که خبر خوش یا ناخوش بیاورد، آن‌گاه با پاکتی از پول، می‌رویم تا حال کسی را نه از روی محبت و دلسوزی بلکه از روی وظیفه «خوب» کنیم.

هدیه دادن، زیباست. اما آنچه حال آدمی را خوب می‌کند، نه اسکناس است و نه سکه؛ بلکه نفسِ گرمِ یک همراه است.
تکیه‌گاهی در طوفان، دستی که بی‌صدا گرفته می‌شود، شانه‌ای که بی‌منت، سنگینیِ غم را تاب می‌آورد.

دل‌ها را با حضور باید آباد کرد نه با پاکت،
با بودن و نه با پرداخت.با مهر و نه با قیمت.
#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری