درسایه پرچم حسین(ع) درکنار سنگ مزار مادر

در گذشته‌های نه‌چندان دور، روز عاشورا تنها روز سوگواری نبود؛ روزی بود که دل‌ها، پس از گریه بر مظلومیت حسین(ع)، به سوی مزار عزیزان‌شان پر می‌کشید.

مردم، با دل‌هایی شکسته و چشمانی اشک‌بار، به زیارت اهل قبور می‌رفتند؛ گویی با زیارت شهیدان کربلا، دلشان را آماده می‌کردند برای دیدار با خاطره‌ی عزیزانی که در خاک آرمیده‌اند.
این رسم، نه فقط یک سنت، بلکه پیوندی بود میان عشق به اهل‌بیت و وفاداری به خاطره‌ی رفتگان؛ زیارتی از راه دل، به نیابت از کربلا، برای آنان که دیگر در کنارمان نیستند.

امروز که اربعین است و هم پنج‌شنبه‌ای از پنج‌شنبه‌های یاد، دل‌ها دوباره به سمت مزارها روانه‌اند. در این روز بزرگداشت درگذشتگان، نغمه‌ی زیارت، با زمزمه‌ی فاتحه در هم می‌آمیزد. دل‌ها، در سکوت خاک، با خاطره‌ها سخن می‌گویند؛ با مادران، پدران، فرزندان، و همه‌ی آنانی که رد نگاه‌شان هنوز در جان‌مان جاری‌ست.
و من، در این لحظه‌ی پر از حس و خاطره،
یادی می‌کنم از همه‌ی عزیزانی که خفته‌اند در خاک، خصوصاً مادرم ، اگرچه جسمش در دل زمین آرام گرفته، اما یادش، چون نسیم مهر، همیشه در جانم جاری‌ست.
روحشان شاد، یادشان گرامی، و جایشان در دل‌ها جاودانه باد.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری