عطر بندگی در هوای زندگی

در میان غوغای دنیا، پیامبری برخاست که از میان همه‌ی جلوه‌های زمین، زن را دوست داشت، عطر را می‌ستود و نماز را نور چشم خود می‌دانست.

او به ما آموخت که عشق زمینی، اگر با طهارت دل و سجده‌ای عاشقانه همراه شود، نه تنها مذموم نیست، بلکه مقدس است.

در واپسین لحظات عمر، امامی چشم گشود به حقیقتی دیگر؛ فرمود:
“شفاعت ما، سهم کسی است که نماز را سبک نشمارد یعنی فقط نماز نخواند، بلکه نماز را ارزش و حرمت نهد و آن را ستون زندگی‌اش سازد.”

این دو روایت، دو پرتو از یک خورشیدند؛
یکی از زیبایی‌های دنیا می‌گوید و دیگری از سنگینی مسئولیت بندگی و هر دو، در نهایت، ما را به یک حقیقت می‌رسانند:
” انسان، اگر دل به زیبایی‌های مشروع دنیا بسپارد، اما چشم دلش در نماز آرام گیرد، اگر عاشق باشد و عاشقانه در برابر خدا خم شود، زندگی کند با یاد خدا آنگاه، نه تنها دنیا را گم نمی‌کند، بلکه آخرت را نیز به دست می‌آورد.”

پس راز رستگاری، در تعادل است: در عطر زندگی و نماز، در محبت انسان و خدا، در زمینی بودن و آسمانی زیستن.
#نقد

#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری