لشگر رعب

در روزهای سنگین جنگ دوازده‌روزه،
جنگ، چتر خود را بر سر ذهن‌ها نیز گسترانده بود. در پسِ انفجارها و آوارها، انفجاری خاموش‌تر جاری بود؛ خبرهایی که همچون شعله‌ای بی‌منبع از دل شبکه‌های داخلی برمی‌خاستند؛ خبرهای نفوذ و جاسوس، خبرهای ترس و اضطراب. آن‌قدر این موج‌ها سریع می‌دویدند که کسی فرصت نمی‌کرد بپرسد: این صدا از کجاست؟ یا آنکه این اخبار حقیقت دارد یانه؟
ترس، خود خبر را می‌بلعید و خبر، جان مردم را. دشمن می‌خواست اسلحه‌ی ذهن، را از ما بگیرد، می‌خواست مردم از درون فروبریزند. این همان لشگر رعب بود، لشگری که بی‌لباس و بی‌چکمه می‌جنگید؛ سربازانی نامرئی که در هر کوچه و کانال، در هر پست و پیام، کمین کرده بودند.

اما آن رعب، میراث دشمن نیست؛ این سلاح در ابتدا از آستان ایمان آمده است. در کلام امام صادق (ع) رعب لشکری از لشکرهای الهی است که حضرت قائم با آن یاری می‌شود:
«قائم ما اهل‌بیت، با ترس و رعب یاری می‌گردد.» (1)
این رعب، تحفه‌ای از آسمان است که دل مؤمن را نمی‌لرزاند و بی‌ آنکه شمشیری در هوا بچرخد بر دل و جان دشمنان می‌افتد.

اکنون، در روزگار پرهیاهوی فضای مجازی، همان لشکر باز به حرکت درآمده است، اما این‌بار با چهره‌ای وارونه. آنچه باید در دل دشمن بیفتد، در دل مردم افکنده می‌شود. واژگان هراس در کانال‌ها و پیام‌ها می‌چرخند و هر هراس تازه‌ای، از امید می‌کاهد.
اینجاست که عقل مؤمن در سایه‌ی معرفت، رعب دشمن را به سلاح ایمان تبدیل می‌کند. او می‌داند که رعب حقیقی از جهل و بی‌ایمانی نشات می‌گیرد و نجات از آن، در شناخت و آرامش است.
پ.ن:مستدرک الوسائل، ج12،ص335،و ج14،ص354
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

پناه دل
گاهی در میانه‌ی روزمرگی‌ها، زمزمه‌ها و اخباری از جنگ در فضای مجازی و رسانه‌ها در گوشمان می‌پیچد. تصاویری حدسی و فرضی از اوضاع و احوال آینده در ذهنمان نقش می‌بندد. هوای اطرافمان سنگین می‌شود، نفس در سینه می‌ماند و برای لحظه‌ای امید رنگ می‌بازد. ترس بر وجودمان سایه‌ می‌افکند، می‌لرزیم. آن‌جاست که جهانِ بیرون درهم می‌ریزد و تنها یک پناه باقی می‌ماند: خدای دل‌ها.

در چنین لحظه‌هایی، باید دوباره به یاد بیاوریم که دل و جان ما بی‌پناه نیست. خداوند در آیه‌ای آرام‌بخش می‌فرماید:

«أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ» (1)
آگاه باشید که دوستان خدا نه ترسی دارند و نه اندوهی.

این آیه، مرهمی است بر قلب‌هایی که از سیاهیِ ساز جنگ و بی‌عدالتی می‌هراسند. می‌گوید ایمان، سپری‌ست که دل را از تلاطم‌ها نگاه می‌دارد؛ نه آن‌که درد دنیا را انکار کند، بلکه آن را با نوری از درون آرام می‌کند. اولیای خدا در میان شعله‌ها می‌ایستند، اما درونشان نسیمی از اطمینان می‌وزد؛ چون می‌دانند وعده‌ی خداوند هرگز دروغ نیست و اما باز، قرآن در جایی دیگر می‌فرماید:

«أِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ» یقینا حزب خدا(در هر زمان و هر جا) پیروزند.(2)

پیروزی همیشه در فتحِ زمین نیست، گاهی در تسخیرِ دل است. هر کسی که در میانه‌ی اضطراب‌ها هنوز نور امید می‌پراکند، امید می‌کارد و دل نمی‌بازد، از حزبِ خداست. کسانی که حتی وقتی دنیا در آشوب است، با نگاهی مطمئن، با صدایی آرام و دلی روشن، به جلو می‌روند.

شاید ما نتوانیم ناقوس جنگ را خاموش کنیم، اما می‌توانیم دلمان را با آیه‌ای مطمئن کنیم. ایمان، پناهگاهی است که زیر آوارِ خبرها هم فرونمی‌ریزد. هر بار که از خبرهای غم‌انگیزِ جهان لرزیدیم، کافی‌ست چشمانمان را ببندیم و زمزمه کنیم:
«لا خوف علیهم ولا هم یحزنون»
در همان لحظه، نور آرامی از درون برمی‌خیزد؛ نوری که از آسمان‌هاست و نه از زمین.
پ.ن:1)سوره‌ی یونس،آیه 62
2) سوره مائده آیه56
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#نقد
✍🏻مریم قپانوری

هنوز اینترنت بین الملل به طور کلی وصل نشده که یافته‌های گوگل پست‌های مربوط به براندازی اینستاگرام را در صدر قرار داده و نظر سنجی میکنه!

اونوقت در کانال‌ها و گروه‌های داخلی با ناراحتی از قطعی اینترنت بین‌الملل و لحظه‌ای بودن آن حرف می‌زنند!!

پ.ن:ما داریم به کجا میریم؟!!چرا با دست خودمون میخواهیم همه چیز رو به اوضاع هفته‌های گذشته برگردونیم!!
#روایت_بیداری
#نقد