♦️قاب ماندگار از حضور رهبر شهید در در تنگه هرمز

🔹 رهبر شهید انقلاب در جمع دلیرمردان نیروی دریایی ارتش، مهرماه 1364.

شکوه برآمده از خاک تشنه

«شهر ما، در جنوبی‌ترین نقطه‌ی استان، همواره در تقابل با دو واقعیت است: واقعیتِ نادیده گرفته شدن در برنامه‌های دولتی و واقعیتِ پیشگامی در جریان‌های بزرگ تاریخ.

اگر به تاریخ نگاه کنید، می‌بینید که این همان خاکِ محروم، تمدن‌ساز بوده است. از پرورش شخصیت‌های بزرگ تا نخستین فریادِ تکبیر بر فراز مناره‌های ما که جهان را تکان داد و فرو ریختنِ نمادهای استبداد در خیابان‌های ما؛ همگی نشان از این دارد که شکوهِ ما از ایمان و ایستادگی‌مان نشأت می‌گیرد نه از بودجه‌ها.

امروز نیز، همان الگو تکرار می‌شود. از نظر مادی، جنوب برای بسیاری تنها معنای مشقت، کمبود امکانات و کارشکنی‌های مداوم را دارد. مردمی که در کنار معادن ثروت ملی یعنی پالایشگاه‌های نفت و گاز زندگی می‌کنند، اما خود گاهی از ساده‌ترین رفاه‌ها محروم می‌مانند. امروز در حالی که جهان شاهد هجوم دشمن‌ به جنوب کشور است، دوباره این مردمِ جنوب‌اند که با وجود تمام کاستی‌ها، یک‌تنه و ایستاده، در برابر سیلِ دشمن ایستادگی می‌کنند. جنوبی‌ها شاید در لیستِ اولویت‌های دولت‌ها نباشند، اما قطعاً در لیستِ قهرمانانِ تاریخ، همیشه در ردیف اول خواهند بود.»
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

♦️تاریخ فراموش نمیکنه قبل از اینکه شما نگران جنوب بشید چه کسی در جنوب جانفدای ایران شد

«سلاحِ کشتارِ جمعیِ متحرک»

از آن زمانی که یار و هم‌سفرش به دیار باقی رفته، او در حصارِ تنگِ خودش گرفتار شده و «خود» را تنها معبودِ خودش کرده است. چنان در وسواسِ حفظِ این کالبدِ خاکی غرق شده که از بیمِ گزندِ روزگار، طعمِ گوارایِ نوشیدن و خوردن را تنها در تازگیِ مطلق جستجو می‌کند آنقدر که حتی جرعه‌ای آبِ شب‌مانده را بر خودش حرام کرده تا مبادا غباری از نیستی و فنا بر دامنش بنشیند.

او ساعتِ هستی‌اش را تنها بر مدارِ میل و مصلحتِ خودش کوک کرده. در پسِ هر رخدادی، چرتکه‌ی سرد را بیرون می‌کشد. رفاقت‌ها برای او تجارت‌خانه‌ای برای سودِ بیشتر است. اما امان از آن دمی که ندای ایثار و فداکاری به گوشش برسد! چنان چترِ حمایتش را می‌بندد که انگار خورشید هم سدِ راهِ طلوعِ منفعت اوست.

برای او و هم‌کیشانش، جهان تنها بومِ نقاشیِ خودخواهی‌هاست و آدم‌ها، انگار تنها بردگان و جیره‌خوارانی هستند که باید در رکابِ او به «بله‌قربان‌گویی» ایستاده باشند.

این‌ها، سلاح‌های کشتارِ جمعیِ متحرکی‌اند که بر رویِ عزت، شرافت و هستیِ دیگران قدم می‌‌زنند تا قدِ خودشان را بلندتر نشان دهند. غافل از آنکه این عزتِ پوشالی و فرجامِ این غرور، تن دادن به بوسه‌ی مور و موریانه‌هایی است که در سکوتِ گور، میانِ «خود» و «دیگران» هیچ تفاوتی قائل نخواهند شد.
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی ✍🏻مریم قپانوری

🔻ده مراقبتی که این روزها همه به آن نیاز داریم

1⃣یکم. مراقبت کنیم
اخبار تجاوز دشمن، روایت اصلی این روزها نشود. اخبار نیروهای مسلح و پیروزی‌های میدان را ببینیم و منتشر کنیم. ما پیروزیم.
2⃣دوم. مراقبت کنیم
به تدبیر فرماندهان میدان اعتماد کنیم. اطلاعات، تخصص و تجربه لازم در میدان نظامی در اختیار ما نیست.
3⃣سوم. مراقبت کنیم
جنگ را فقط به میدان نظامی تقلیل ندهیم. اقتصاد، معیشت، شکستن محاصره، دیپلماسی و افکار عمومی هم بخشی از این جنگ ترکیبی‌اند.
4⃣چهارم. مراقبت کنیم
مسوولین نباید دچار خطای محاسباتی شوند. مشکلات هست ولی این جنگ، جنگ استقامت است؛ پیروز کسی است که بیشتر دوام بیاورد.
5⃣پنجم. مراقبت کنیم
خیابان را با اختلاف‌های فرعی کم‌رنگ نکنیم. خیابان پرشور با انسجام و مدارا شکل می‌گیرد؛ قرار نیست همه مثل ما فکر کنند.
6⃣ششم. مراقبت کنیم
حاشیه‌ها، مطالبه انتقام و قصاص را در ما سرد نکند. زنده نگه داشتن این مطالبه باید در صدر بماند.
7⃣هفتم. مراقبت کنیم
رجزخوانی دشمن دل کسی را خالی نکند. دشمن ماه‌هاست با تهدید و رعب می‌خواهد اراده‌ها را بشکند.
8⃣هشتم. مراقبت کنیم
نقد، حتی اگر موجه باشد، به اختلاف و بی‌اعتمادی منجر نشود. در میانه جنگ، اعتماد به مسئولان یک ضرورت است.
9⃣نهم. مراقبت کنیم
اثر جنگ بر اقتصاد را انکار نکنیم؛ چون اگر مشکلات جنگ را به ناکارآمدی تقلیل دهیم، تاب‌آوری مردم در برابر فشارهای جنگ کاهش می‌یابد.
🔟دهم. مراقبت کنیم
نقش خود را فقط به خیابان محدود نکنیم. خیابان باید در سبک زندگی ما امتداد پیدا کند و هرکدام به اندازه توانمان در صرفه جویی و کاهش هزینه ها آرایش جنگی بگیریم.