♦️ اطلاعاتی از محل های حضور رییس جمهور تروریست آمریکا منتشر شد
‌در این مکان‌ها دسترسی به ترامپ امکان پذیره

دریایِ تَسویف

در بین آدابِ زندگی، همیشه بین «خردمندی» و «سستی»، مرزی ظریف و تعیین‌کننده وجود دارد. نگاهی به آدابِ سفره، حقیقتی روشن را آشکار می‌کند که پس از پایانِ سفره، ظرف‌ها را بلافاصله بشوییم؛ چرا که در آن لحظه، اثرِ غذا به‌سادگی از بین می‌رود و با کمترین زحمت، پاکیزگی برمی‌گردد. اما اگر زمان را به ستوه بیاوریم و ظرف‌ها را ساعت‌ها به حال خود رها کنیم، آنچه از چربی و لکه‌ها بر ظرف‌ها باقی می‌ماند، با شستشویی ساده پاک نمی‌شود؛ بلکه نیازمندِ آب گرمی سوزان و تلاشی طاقت‌فرساست تا شاید دوباره به شفافیت برسد.

گناه هم مانند لکه‌یِ ماندگار بر صفحه‌یِ روح است. توبه‌ای که در لحظه‌ی خطاکاری، با عزمی راسخ و اشکی صادقانه همراه شود، به‌سرعت اثرِ سیاهی را از لایه‌هایِ وجودِ انسان پاک می‌کند. اما هرچه این بازگشت را به تأخیر بیاندازیم، اثرِ گناه در جان و روان، ریشه‌دارتر، عمیق‌تر و سنگین‌تر می‌شود؛ انگار گناه، در تار و پودِ زندگیِ انسان نفوذ کرده و بر قلب او خشک شده است.

هر چه از توبه دورتر می‌شویم، انگیزه‌ی آن در دل فرو می‌ریزد و تدریجاً با فراموشی و بی‌خیالی جایگزین می‌شود؛ تا جایی که شاید در نهایت، زمانی که می‌خواهیم توبه کنیم، پیمانه‌ی عمر به پایان رسیده و فرصتِ بازگشت از بین رفته باشد.

از همین «فردا می‌کنم»ها بپرهیزید؛ از همان دریایِ بی‌کرانِ «تسویف» که امام باقر (علیه السلام) در هشدارشان به ما می‌گویند:

«وَ إِیّاکَ وَالتَّسْوِیفَ فَإِنَّهُ بَحْرٌ یُغْرَقُ فِیهِ الْهَلْکَی»
(از تأخیر انداختن [در توبه] بپرهیز، زیرا تسویف، دریایی است که درمانده در آن غرق می‌‌شود.) (1)
پ.ن:بحارالانوار،ج78،ص164
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن
#عکس_نوشته
#عکس_تولیدی_خودم
#عکس_تولیدی

قابل توجه برخی که نه تجربه جنگ دارند نه تخصص ونه آگاهی کافی ولی بی مهابا تحلیل های سطحی و احساسی میکنند و موجب خوشحالی دشمن می‌شوند

ایستاده در تبِ خورشید

اینجا غربِ کشور است؛ جایی که رشته‌کوه‌های سرکشِ «گرین» در دامنه‌یِ استوارِ زاگرس، سر به آسمان ساییده‌اند. تابستان است و خورشید، با تمامِ مهربانیِ دیرینه‌اش، این روزها چنان بی‌‌رحمانه بر سینه‌یِ خشکِ زمین می‌تابد که انگار قصد دارد عطشِ کوهستان را به اوج برساند. اینجا، در میانِ نفس‌هایِ داغِ کوهپایه، قطراتِ عرق بر چهره‌ها و صدایِ بی‌وقفه‌یِ کولرها، تنها موسیقیِ جاری در روز و شب است. دماسنجِ گوشی‌ها، عددِ سوزانِ چهل درجه را با تَشَر به رخِ تابستان می‌کشد.

اما این گرمایِ نفس‌گیر، تنها روایتِ ما نیست. هنوز سایه‌یِ جنگ بر سرِ وطن سنگینی می‌کند. در جنوبِ تفتیده و شرجی کشور، جایی که زمین به خطِ استوا نزدیک‌تر است، گرما، معنایی فراتر از تصورِ ما دارد. دشمنانِ این مرز و بوم، بی‌پروا به حریمِ امنیتِ ما می‌تازند؛ گاهی به منابعِ حیاتی و گاهی به مأمنِ مردم. رزمندگانِ ما در حصارِ آتش و شرجی، دوشادوشِ مردمی که همواره قامتشان بلندتر از هر طوفانی است، می‌‌جنگند.

ما مردمی هستیم که نه در سرمایِ استخوان‌سوز و نه در گرمایِ جان‌سوز، هرگز خاکِ خود را تنها نمی‌گذاریم. ما مردم مدیریتِ بحران و تبارِ ایستادگی‌ایم. ما در گرمایِ شرجیِ جنوب و در تپش‌هایِ کوهستانِ زاگرس، با ایمانی پولادین، استوارتر از همیشه، پایِ میثاقِ خود با رهبر و انقلابمان ایستاده‌ایم.

ما در کوره‌یِ حوادث، آب‌دیده می‌شویم، اما قد خم نمی‌کنیم. این خاک، سربلند خواهد ماند، چون مردمانش، در هر اقلیم و هر دما، قامت به خدمتِ ایران بسته‌اند.
#رها_نویسی
#مرقومات_جنگی
✍🏻مریم قپانوری
#به_قلم_خودم

حکایت نقد و آینه

داشتم بالا و پایین رواق را میخواندم نظر یکی از کاربران زیر یک پست توجه‌ام را جلب کرد. کاربر مورد نظر مرتب از پست‌های کپی پیست،تحلیل‌های عیتایی از کانال‌ها و سیاست‌های نقل قولی از کانالها گله و شکایت داشت. پا را فراتر گذاشتم و وارد رواقش شدم، فضایِ صفحه اش را با بدگویی و اهانت به هم‌سنگران پر کرده بود.

عزیزم! گلایه از کپی‌کاریِ دیگران، وقتی خودِ ما هم تنها به تکرارِ خشم و تندخویی مشغولیم، چه سودی دارد؟ اگر معتقدیم که باید «تولید محتوا» کرد و حرفِ نو زد، پس چرا به جایِ کوبیدنِ این و آن، از هوش و قلممان برای ساختنِ یک فکرِ عمیق و انقلابی استفاده نمی‌کنیم؟

سخت است که دیگران را به خاطرِ ابزارهایی مثل هوش مصنوعی سرزنش کنیم، اما خودمان از همان ابزار برای تخریبِ شعورِ دیگران بهره ببریم. بیایید قبل از اینکه دیگران را با تازیانه‌یِ قضاوت تنبیه کنیم، اندکی با خودمان خلوت کنیم. آن ضرب‌المثلِ قدیمی که می‌گوید «اول یک سوزن به خودت بزن و بعد یک جوالدوز به دیگران»، دقیقا نسخه شفابخشِ امروزِ ماست .

اگر دغدغه‌یِ «خطِ رهبری» و تحلیلِ درست داریم، راهش «تولیدِ اندیشه» است، نه «تولیدِ حاشیه». بیایید با قلمی که از سرِ انصاف و دلسوزی می‌نویسد، به جایِ بد و بیراه گفتن، حرفِ حساب بزنیم.

در این آشفته‌بازار، بیش از هر چیز به «اخلاق» و «تولیدِ فکر» نیاز داریم، نه به جنجال .

کاش در این وانفسا یک سوزن به خودمان بزنیم یک جوالدوز به دیگران،اگر دیگران همان #به_قلم_خودم را به کمک هوش مصنوعی مینویسد، شما هم همانها را هوش مصنوعی بده بنویسه ولی تولید محتوا کن نه کپی پیست!نه بد وبیراه به طلبه انقلابی و.. در آخر به زعم خودتان تحلیل انقلابی پیرو خط رهبری منتشر کن‌!

پ.ن:این چند روز بدجوری روی اعصاب کاربران راه رفتید کمی آهسته‌تر به کجا میروید!!!!
#به_قلم_خودم