امروز سن همه 1405 است
آیا می‌دانستید که امروز سن تمام مردم جهان یکسان است؟ امروز روز بسیار خاصی است که تنها یک بار در هر هزار (1000) سال اتفاق می‌افتد.
سن شما + سال تولدتان = 1405
این موضوع آن‌قدر عجیب است که حتی کارشناسان هم نمی‌توانند آن را توضیح دهند!
خودتان بررسی کنید؛ امروز سال 1405 است. این همان چیزی است که هزاران سال منتظرش بودیم!
مثال 1:
سن من 62 سال است.
من در سال 1343 متولد شده‌ام.
پس: 1405=62+1343
از سن امسال خود استفاده کنید.
مثال 2:
من در سال 1339 متولد شده‌ام و 66 سال سن دارم.
1405 = 66 + 1339
🙋🏻‍♂️ بسیار جالب است…
خودتان امتحان کنید.

♦️ قابی از طواف پیکر آقای شهید ایران بر گرد حرم مطهر کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه سلام‌الله‌علیها در آسمان قم

امتداد روح

هوا رو به سردی می‌رود و پاییز با نفس‌ باد، برگ‌های خشکیده را به افتادن می‌خواند. در کنج دنج خانه‌ای که دیوارهایش سال‌هاست شاهد خلوت دو نفر است، گاهی صدای جیرجیر شاخه‌ای خشک پشت پنجره، تنها نجوای بی‌خوابی‌های طولانی است. انگار زندگی در این خلوت ممتد، به اینجور ماندن و تکرار عادت کرده.

زندگی، همواره تشنه‌ی رویش است؛ تشنه‌ی شکوفه‌ای که سکوت دیوارها را به ترانه‌ی حیات تبدیل کند. نفر سومی که هنوز پایش به این خانه باز نشده، تنها یک فرد تازه نیست؛ او دعوتی است از جانب خالق هستی برای شکستن حصار روزمرگی. آمدنش، همه‌ی قانون‌های قدیمی را به نفع جوشش و امید تغییر می‌دهد؛ خواب و خوراک و لحظه‌های آرام پیشین را با عطر حضور گرمش دگرگون می‌کند و افق نگاه انسان را از خودش، به سوی آینده‌ای روشن‌تر می‌کشاند.

کودکان، معنابخش هبوط آدمی بر زمین‌اند. آن‌ها میوه‌های باغ زندگی‌اند که با آمدنشان، مرزهای تکرار را می‌شکنند و تنوع و شوری وصف‌ناپذیر را به خانه هدیه می‌دهند. حضور کوچکشان، پاهای پر از تق‌وتق‌شان بر کف خانه، طنین پویایی است که خانه‌ی سرد را به گرمای محبت مجهز می‌کند.

درختانی که ثمر نداده‌اند، نباید به قضاوت تکرار بنشینند. اگر درختی در باغ زندگی بارور نیست، باید دست به دعا بردارد و از رزاق بی‌پایان طلب کند تا این میوه‌ی رحمت را به زندگی‌اش ببخشد. فرزند، امتداد روح و چراغ روشن خانه‌ای است که می‌خواهد طعم واقعی بندگی و زندگی را تجربه کند.
✍🏻مریم قپانوری

#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
#مدار_نوشتن

به آستان مهربان پدر

سلام پدر عزیزم

شرمم می‌آید که با این دست‌های تهی، از دردهای خود بگویم؛ چرا که من برای آمدنت قدمی برنداشتم، اما همیشه چشمانم به آسمان کرم بی‌پایانت دوخته شده است.

مدت‌هاست در کسوت طلبگی هرگاه خواستم باری از دوش دین بردارم، ناچار شدم جگرگوشه‌هایم را پشت سر بگذارم و به تعبیر آن عزیز، آنان را به دست خدا بسپارم و به کار پردازم. هنوز دردهای زایمان در تنم بود که فرزند ده روزه‌ام را رها کردم و راهی شدم؛ یا آن روزهای گرم تابستان که با سه کودک کوچک، بار سفر تبلیغ بستم. همه‌ی این رنج‌ها، زخمی عمیق بر تن و جانم گذاشت.

فرزندانم اول و آخر خدا را دارند، من نیز جز او پناهی نمی‌جویم؛ اما گاهی در کنج دلم، از بی‌پناهی و تنهایی می‌لرزم. در این دنیا کسی نیست که در سختی‌ها دستم را بگیرد. دلم یک دلسوز می‌خواهد؛ کسی شبیه پدر یا مادری که هیچ‌گاه به فرزندش ستم نمی‌کند. دلم مادری می‌خواهد که عاطفه‌اش تاب رنج فرزند را نداشته باشد.

آقای من، می‌شود تو دلسوزم باشی؟ می‌شود برایم پدری کنی؟ و شاید بهتر است بگویم مادری کنی؛ به حرمت همان عاطفه مادری که ظلم را بر فرزند برنمی‌تابد. می‌شود در این بزنگاه‌ها، درست در همان لحظه که دلم از استرس و نگرانی حوادث ناگوار می‌لرزد تو مرا آرام کنی؟

✍🏻مریم قپانوری

#مدار_نوشتن
#سوژه_هفتگی
#به_قلم_خودم
#نقد

فراتر از مرزهای خود

صدای غرش ماشین در کوچه‌ی تنگ با هیاهوی مردمی که راهنمای راننده بودند در هم می‌آمیخت. ناگهان، طنین تکان‌دهنده‌ی برخورد دو لاستیک با تیر برق، قلب کوچه را لرزاند. راننده‌ای بیچاره در میان بار گوجه‌فرنگی و تاریکی مطلق درمانده ماند.
لحظه‌ای بعد من با گوشی همراه، از آن تیر برق تنها در دل تاریکی تصویر و فیلمی گرفتم و به اداره‌ی برق، پیامی فرستادم؛ درخواستی برای نوری که حق هر رهگذری است.

روز بعد راننده با دشواری بسیار و پس از ساعت‌ها انتظار با دو لاستیک فرسوده، بار خود را از آن کوچه‌ی بن‌بست و تاریک به مقصد رساند.

چند روز بعد با پیگیری‌های من، چراغی بر بلندی آن تیر برق نشست. اما در میان شادی همسایه‌ها از روشنایی نور، کلامی شنیدم که قلبم را لرزاند؛ همسایه‌ای که میزبان همان راننده بود رو کرد به من و گفت: “خدا برای تو خواسته؛ این نور بیشتر حیاط تو را روشن کرده!”

در آن لحظه یاد آن جمله‌ی معروف افتادم “برای همسایه‌ات چراغی روا دار، که حتماً حوالی خانه‌ی تو را نیز روشن خواهد کرد.”

چقدر انسان می‌تواند در دریای خودخواهی غرق شود که خیر عمومی را به منفعت شخصی تبدیل کند؟ روشنایی، حق هرعابر است، نه تنها حیاط یک خانه.

خدمت به خلق، اگر با روحیه‌ی ایثار و بدون چشم‌داشت شخصی (نمک اخلاق) نباشد، تنها به تلاشی میان‌تهی می‌ماند. اگر نیت، رضای الهی نباشد، خدمات ما در برابر طوفان حسد و خودخواهی، رنگ می‌بازد. خدمت یعنی فراتر رفتن از مرزهای حیاط خانه‌ی خودمان.

✍🏻مریم قپانوری
#مدار_نوشتن
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#نقد