مدح نقاش جان‌ها

در سکوتی که رنگ‌ها فریاد می‌زنند، نام فرشچیان چون نغمه‌ای آسمانی در دل هنر طنین می‌افکند. او نه تنها نقاشی می‌کند، بلکه روح را به تصویر می‌کشد؛ خطوطش، زمزمه‌ی عشق‌اند و رنگ‌هایش، تپش‌های دل انسان.

هر اثرش، سفری‌ست به عالم خیال؛ جایی که فرشتگان در پروازند، عاشقان در التهاب و حقیقت در پرده‌ای از رمز و راز پنهان. در قاب‌هایش، زمان متوقف می‌شود و مخاطب، بی‌اختیار، در آغوش زیبایی فرو می‌رود.

فرشچیان، استاد بی‌بدیل نگارگری، با قلمی که از نور است و نگاهی که از عشق، مرزهای هنر را درنوردیده. آثارش، نه فقط نقاشی، بلکه آیینه‌ای از عرفان، ایمان و انسانیت‌اند. در چشمان هر پیکره، در خم هر خط، در پرواز هر پرنده، می‌توان ردّی از روح او را دید؛ روحی که با هنر، سخن می‌گوید.

او با هر اثر، قصه‌ای می‌سراید؛ قصه‌ای از رهایی، از پرواز، از وصال و ما در برابر این شکوه، تنها می‌توانیم سکوت کنیم و بگذاریم دل‌مان با رنگ‌هایش هم‌نفس شود و اما اکنون این اسطوره‌ی هنر و حماسه در دل خاک آرمیده است.
روحش شاد نام و یادش گرامی.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری