درسایه پرچم حسین(ع) درکنار سنگ مزار مادر

در گذشته‌های نه‌چندان دور، روز عاشورا تنها روز سوگواری نبود؛ روزی بود که دل‌ها، پس از گریه بر مظلومیت حسین(ع)، به سوی مزار عزیزان‌شان پر می‌کشید.

مردم، با دل‌هایی شکسته و چشمانی اشک‌بار، به زیارت اهل قبور می‌رفتند؛ گویی با زیارت شهیدان کربلا، دلشان را آماده می‌کردند برای دیدار با خاطره‌ی عزیزانی که در خاک آرمیده‌اند.
این رسم، نه فقط یک سنت، بلکه پیوندی بود میان عشق به اهل‌بیت و وفاداری به خاطره‌ی رفتگان؛ زیارتی از راه دل، به نیابت از کربلا، برای آنان که دیگر در کنارمان نیستند.

امروز که اربعین است و هم پنج‌شنبه‌ای از پنج‌شنبه‌های یاد، دل‌ها دوباره به سمت مزارها روانه‌اند. در این روز بزرگداشت درگذشتگان، نغمه‌ی زیارت، با زمزمه‌ی فاتحه در هم می‌آمیزد. دل‌ها، در سکوت خاک، با خاطره‌ها سخن می‌گویند؛ با مادران، پدران، فرزندان، و همه‌ی آنانی که رد نگاه‌شان هنوز در جان‌مان جاری‌ست.
و من، در این لحظه‌ی پر از حس و خاطره،
یادی می‌کنم از همه‌ی عزیزانی که خفته‌اند در خاک، خصوصاً مادرم ، اگرچه جسمش در دل زمین آرام گرفته، اما یادش، چون نسیم مهر، همیشه در جانم جاری‌ست.
روحشان شاد، یادشان گرامی، و جایشان در دل‌ها جاودانه باد.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

عشق هنوز زنده است.

دل‌هایی که برای حسین می‌تپند، برای کودکان غزه هم گریه می‌کنند. در مسیر عشق، جاده‌ای که به کربلا ختم می‌شود، زائران اربعین امسال فقط به یاد مظلومیت حسین گریه نکردند؛
آن‌ها صدای گریه‌ی کودکان غزه را هم شنیدند.

در دل خاک، در میان قدم‌های خسته اما عاشق، یک گلریزان شکل گرفت؛ نه با طلا و نقره، بلکه با اشک، با ایمان، با دل‌هایی که از درد کودک گرسنه نمی‌گذرند.

20 میلیارد تومان، نه فقط پول، بلکه تکه‌ای از قلب هزاران زائر بود که گفتند: «اگر برای حسین جان می‌دهیم، برای کودک غزه نان می‌فرستیم.»

در این مسیر نورانی، هر نفر سهمی داشت؛ 200 هزار تومان، شاید اندک برای ما، اما نجات‌بخش برای کودکی که شب‌ها با شکم خالی به خواب می‌رود.

این گلریزان، فریادی بود بی‌صدا؛ فریادی که از عمق دل‌های عاشق برخاست و به آسمان رسید:
«ما تنها نیستیم، غزه تنها نیست، عشق هنوز زنده است.»
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

حس لطیف عاشقی

اربعین رسیده و من مثل همیشه جامانده‌ام. نه پایم به جاده‌ی عشق رسید و نه چشمم به گنبد طلایی افتاد. اما دلم هر شب در کوچه‌های روضه قدم می‌زند؛ در خانه‌های ساده‌ای که با اشک، کربلا را به آغوش کشیده‌اند.

من جامانده‌ام، اما نه از عشق. دل‌خوشم به صدای نوحه‌ای که از بلندگوی خانه‌ی همسایه می‌آید، به چای روضه‌ای که طعمش، طعم اشک‌های زینب است.

شاید امسال نرفتم، اما هر شب در دل تاریکی، با زمزمه‌ی “یا حسین” راهی شدم نه با پای جسم بلکه با پای دل. اصلا مگر کربلا فقط در خاک است؟! کربلا در دل‌هایی‌ست که هر شب با یاد حسین می‌سوزند و می‌سازند.

من جامانده‌ام، اما هنوز امیدوارم که روزی در میان زائران پیاده، نام من هم باشد. تا آن روز با روضه‌ها زندگی می‌کنم، با اشک‌ها وضو می‌گیرم و با هر “یا حسین"، کربلایی می‌شوم.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری

سکوت سنگین

در آستانه‌ی اربعین، دل‌ها روانه‌ی کربلاست، اما در شام، جایی که صدای صبر و استقامت باید طنین‌انداز باشد، حرم حضرت زینب (س) در غربتی سنگین فرو رفته…
نه از عاشقان خبری هست، نه از زائران، نه از دل‌هایی که ضریح را لمس کنند و بگویند:
«زینب جان، ما هنوز با تو هستیم»

اما چرا؟
چرا حرم تو، ای بانوی اسارت، در آستانه‌ی اربعین این‌چنین خالی‌ست؟
چرا صدای لبیک یا زینب در کوچه‌های شام گم شده؟
شاید چون سایه‌ی سنگین جولانی‌ها، با سلاح و سیاست، بر دیوارهای حرم افتاده.
شاید چون امنیتی که باید از عشق زائران بجوشد، حالا با حضور بیگانگان آلوده شده.

ای زینب!
تو که در دل آتش و اسارت، قامت خم نکردی، حالا باید شاهد باشی که حرم تو، به جای زائر، میزبان نگاه‌های سرد و بی‌روح نظامیان است؟
کجاست غیرت امت؟
کجاست فریاد آن‌هایی که می‌گفتند «کلنا عباسک یا زینب»؟

این خلوت، این سکوت، نه فقط درد غربت است، که فریادی‌ست علیه سیاست‌هایی که حرم‌ها را از عاشقانشان جدا کرده‌اند.
اما بدان، زینب جان، دل‌ها هنوز با توست.
اگرچه راه‌ها بسته‌اند، اگرچه جولانی‌ آمده‌اند، اما عشق تو را نمی‌توان با سلاح خاموش کرد.
تو در دل‌ها زنده‌ای، حتی اگر حرم تو در شام، بی‌زائر مانده باشد.

✍🏻مریم قپانوری
#به_قلم_خودم

خادمان موکب‌ها؛ فرشتگان مسیر عشق

ای خادمان موکب‌ها!
شما نه فقط نان می‌دهید، نه فقط آب، نه فقط سایه‌ای در گرمای مسیر؛
شما دل می‌دهید، لبخند می‌بخشید، آرامش می‌پراکنید.
در مسیر عشق، شما فرشتگان زمینی‌اید که با دست‌های خاکی، آسمان را لمس می‌کنید.

هر قدمی که زائر برمی‌دارد، رد پای مهربانی شما را در آن می‌بیند.
در نگاهتان، خستگی نیست؛ فقط شوق است، فقط افتخار خدمت به زائر حسین (ع).
چه کسی جز شما می‌تواند با یک لیوان چای، دل زائری را گرم کند؟
چه کسی جز شما می‌تواند با یک جمله‌ی ساده: «تفضل، هذا طریق الحسین»
اشک را به چشم‌ها بیاورد؟

ای خادمان موکب‌ها.
شما وارثان سفره‌ی حضرت ابوالفضل‌اید،
که بی‌منت، بی‌ادعا، بی‌خواب و بی‌قرار،
در مسیر عشق، چراغ راه زائران شده‌اید.

ما زائران، شاید فقط چند روز در مسیر باشیم،
اما شما.
شما همیشه در مسیرید، حتی وقتی موکب‌ها جمع می‌شوند،
دل‌هایتان هنوز در جاده‌ی عشق مانده‌اند.

خداوند، نگاهتان را، دست‌هایتان را، دل‌هایتان را
با نور حسین (ع) روشن نگه دارد.
و ما، با تمام وجود، به شما می‌گوییم:
«جزاکم الله خیراً. یا خدام الحسین»

#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری