و َالقَلَم و َما یَسطُرون

در روزگاری که همه رفتند و تنهایم گذاشتند، او ماند با همه غُر زدن‌ها و وسواس‌هایم.
قلمم، رفیق بی‌ادعا، دستانم را گرفت و محکم‌تر از همیشه فشرد.
در سکوتی که بغض‌هایم سنگ صبوری برای فریاد زدن نداشتند، او سخن گفت.
حرف‌های ناگفته‌ام را با جوهر وجودش نوشت و آن‌چنان به جان مخاطبم نشاند که هیچ واژه‌ای بی‌اثر نماند.

در روزهای تنهایی، سختی و بی‌پناهی،
او فقط ننوشت؛ شنید، فهمید و مرهم شد و من با همان یار شفیقم فریاد می‌زنم که گاهی یک قلم، از هزاران انسان وفادارتر است.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری
#آزاد_نوشت