جاودانگی نام فاطمه

مادرم را دوست می‌داشتم؛ این عشق به سبب پیوند مادر و دختری نبود، به جهت روحی بزرگ و نامی که بر دل می‌نشست: فاطمه. از کودکی دل‌بستگی خاصی به بانوی بی‌همتای عالم، حضرت فاطمه زهرا (س)، در وجودم جوانه زده بود. هرچند در آن سنین شناختی از مقام و منزلت او نداشتم، اما در خیال کودکانه‌ام تصویری از قبری بی‌نام و نشان نقش بسته بود؛ قبری که در رویاهای هفت‌سالگی‌ام، در کنار مزارهای بی‌نام دیگر، با صدایی غیبی به من معرفی شد: این، مزار امام باقر(ع) است؛ آن، مزار امام صادق(ع) و این، مزار بانوی بی‌نشان، فاطمه زهرا (س).

از همان شب، عشقی بدون دلیل و بی‌واسطه در جانم ریشه دواند؛ عشقی که با گذر سال‌ها جوانه‌ها زد و مرا به راهی کشاند که هر قَدَمَش با یاد فاطمه (س) همراه بود. بزرگ‌تر که شدم و ازدواج کردم، پس از فقدان مادر، خداوند دختری به ما عطا کرد. در نخستین تصویر سونوگرافی، چهره‌ی او را شبیه مادرم یافتم؛ گویی تقدیر خواسته بود یاد فاطمه در زندگی‌ام دوباره زنده شود. با خود عهد کردم که اگرچه مادرم دیگر در کنارم نیست، اما نام و یاد فاطمه را جاودانه کنم. پس دخترم را، علی‌رغم دل‌نگرانی‌ها و بغض مادر بزرگم، فاطمه نام نهادم. برای آنکه دل او نشکند، در خانه او را حانیه صدا می‌زنیم.

روزی که فهرست نام همکلاسی‌هایش را در گروه مجازی دیدم، در میان سی‌وچند نفر تنها سه نام فاطمه می‌درخشید. همان‌جا با خود اندیشیدم، ما که دل‌هایمان سرشار از مهر مادری چون فاطمه زهرا (س) است، چه نیکوست اگر نام او را همچون مهرش، با نام‌گذاری فرزندانمان جاودانه کنیم؛ تا نسل‌ها بیاموزند که یاد فاطمه(س) در تاریخ، در جان و زبان ما زنده است.
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری
#روشنایی_خانه
#هر_دل_نوری