خودباوری در لَفافِه

مدتی بود که فضای رسانه‌ها و سیاست، گرفتار تبِ «بگم‌بگم»‌هایی از سر هیاهو و تسویه حساب بود،الفاظی که بویی از روشنگری و بصیرت افزایی نمی‌داد.
کسانی با همین ادبیات، مملکت را به التهاب کشاندند، اعتماد عمومی را فرسودند و بی‌محابا برای نظام هزینه‌تراشی کردند. گویی هر حرفی، بی‌آن‌که جایگاه و زمانش سنجیده شود، باید بر زبان جاری می‌شد؛ بی‌تأمل، بی‌تدبیر، بی‌ملاحظه‌ی مصالح کلان.

اکنون اما، در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که وزیر نفت با لبخندی پنهان می‌گوید: «حیف نمی‌توانم عدد فروش نفت را بگویم؛ اگر بگویم، خواهید فهمید که اوضاع بسیار بهتر از گذشته است.» این سکوتِ آمیخته با اشاره، پرسشی بزرگ در دل مردم می‌کارد: اگر واقعاً صادرات نفت در اوج است، اگر در همین فضای تحریم و مکانیسم ماشه، توانسته‌ایم بر محدودیت‌ها غلبه کنیم، پس چرا این پیروزی را پنهان می‌کنید؟ چرا عدد را نمی‌گویید؟ چرا مردم را از واقعیتِ شیرینِ ایستادگی‌شان بی‌خبر می‌گذارید؟

مگر نه آن‌که حضرت آقا، امام خامنه‌ای، سال‌هاست وعده داده‌اند که اگر ملت و مسئولان، سر خم نکنند و با توکل بر خدا بایستند، می‌توانند بر دنیا قائق آیند؟ مگر نه آن‌که ایشان بارها فرموده‌اند: «ما می‌توانیم»، اگر ایمان، عزم و صبر داشته باشیم؟ پس اگر امروز، نشانه‌ای از تحقق آن وعده‌ها در دست است، چرا باید در لفافه بماند؟ چرا باید مردم، صاحبان اصلی این مقاومت، از ثمره‌ی آن بی‌خبر باشند؟

هر سخن، جایی دارد و هر نکته، مکانی. اما گاهی سکوت به جهت ترس یا مصلحت‌سنجی‌های مبهم می‌آید و اینجاست که مردم حق دارند بدانند. اگر عدد صادرات نفت، گواهی است بر پیروزیِ سیاستِ مقاومت، پس باید با افتخار گفته شود. باید مردم، با شنیدن آن عدد، احساس کنند که ایستادگی‌شان بی‌ثمر نبوده، آن‌ها تحریم‌ها را با غیرت و توکل شکسته‌اند و وعده‌های رهبری مسیر تحقق‌یافته‌ی عزت ملی بوده‌اند.

حال که دشمن، با جنگ روایت‌ها می‌کوشد امید را از دل‌ها بزداید، پنهان‌کاری در روایت پیروزی، خود نوعی باخت است. مردم، سزاوار شنیدن حقیقت‌اند؛ حقیقتی که اگر شیرین است، باید با آنان قسمت شود و اگر تلخ است، باید با آنان صادقانه در میان گذاشته شود. چرا که این مردم، همان‌هایی‌اند که بار سختی‌ها را به دوش کشیده‌اند و حالا حق دارند ثمره‌ی صبرشان را ببینند، بشنوند و باور کنند.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری