زندگی گذرگاه دو مسیر با یک مقصد

در روزهای مجردی، پر و بالت سبک‌تر است؛ می‌توانی بی‌دغدغه به زیارت بروی، در صف ندبه خوانان بی هیچ مزاحمتی ضجه بزنی، در صف اول نماز جمعه بنشینی و هر گوشه‌ای از دنیا را برای سیاحت و زیارت انتخاب کنی. ثواب‌ها یکی پس از دیگری در دفتر اعمالت ثبت می‌شوند؛ از زیارت اهل‌بیت گرفته تا حضور در محافل معنوی و فرهنگی و اجتماعی.

اما با ورود به زندگی متأهلی، آن آمدن و رفتن‌ها، جای خود را به مسئولیت‌های درونی می‌دهند؛ شاید دیگر نتوانی هر هفته به دعای ندبه بروی یا در سفرهای زیارتی شرکت کنی، در عوض، ثواب‌هایی عمیق‌تر و پنهان‌تر در زندگی‌ات جاری می‌شود؛ جابه‌جا کردن وسیله‌ای برای راحتی همسر، ثواب خدمت دارد، خانه‌داری و همسرداری، عبادتی بی‌صداست که در نگاه خداوند ارزشمند است. شیر دادن به فرزند، ثواب جهاد در راه خدا را دارد. صبر در برابر سختی‌های مالی، تربیت فرزند و حفظ آرامش خانه، همه عباداتی‌اند که شاید در ظاهر دیده نشوند، اما در باطن، نوری عظیم دارند.


شاید دلت برای آن روزهای سبک مجردی تنگ شود، برای آن سفرها، آن لحظه‌های خلوت با خدا. اما حالا در دل خانه، در آغوش فرزند و در پناه نگاه همسر، همان نور را می‌توانی بیابی، اگر با چشم دل ببینی.

زندگی متأهلی، اگرچه گاهی پر از چالش‌های مالی، خستگی‌های خانه‌داری و دغدغه‌های تربیت فرزندست اما در دل همین محدودیت‌ها، رشد و تعالی نهفته است و اگر با نیت الهی و عشق پیش بروی، هر لحظه‌اش عبادت است.

خوشی‌های مجردی شاید دیگر در دسترس نباشند، اما خوشی‌های عمیق‌تری جایگزین شده‌اند؛ خوشی‌هایی که ریشه در عشق، ایثار و ساختن دارند.
#به_قلم_خودم
✍🏻مریم قپانوری